Πηγαίνει στην Κρήτη ένας τύπος με πολλά λεφτά και μαγεύεται από τις ομορφιές της. Κάποια στιγμή συναντάει έναν ντόπιο ο οποίος κρατά ένα κρητικό μαχαίρι.

«Φίλε», του λέει, «πόσα θέλεις για να μου δώσεις το μαχαίρι σου;».
«Δεν το δίνω με τίποτα», απαντά ο Κρητικός.
«Θα σου δώσω όσα θες», λέει πάλι ο πλούσιος.
«Οϊ, σου πα», ξαναλέει ο Κρητικός.
«Να, θα σου δώσω το χρυσό μου ρολόι», λέει με λαχτάρα ο πλούσιος βγάζοντάς το ταυτόχρονα από τον καρπό του.
«Σου ‘πα, βρε σύντεκνε… δεν σου τη δίνω τη μάσαιρα».
«Μα γιατί;» ρωτά ο πλούσιος, «δεν μπορώ να καταλάβω».
«Γρίκα θα να δεις» του λέει ο Κρητικός.

«Αν μου δώκεις το ρολόι, τσε σου δώκω τη μάσαιρα, τσε πάω στο χωριό, τσε κάτσω στον καφενέ, τσε πιω δυο ρατσιά, τσε με πιάκει ο πεντοζάλης, τσε έρθει κάποιος τσε μου πει: τσι μάνας σου το… εγώ ήντα θα πω; Εννιά παρά τέταρτο;»

This entry was posted on Πέμπτη, Ιουλίου 17th, 2008 at 13:56 and is filed under AΝΕΚΔΟΤΑ. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.