Ο Διαδικτυακος τοπος της Καββαδιοπληκτης

Απολαύστε τους…

Δε θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη ευχή για τα γενέθλιά μου…!!!

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο κουμπάρος δεν είναι άλλος από τον Μαχαιρίτσα!… Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε…!

Πολλές φορές ακούμε τη φράση… τα νέα σου; …Είμαι εντάξει, μην ανησυχείς… αλλά:

(Ακούστε τα λοιπόν όσο κι αν σας θυμίζουν κάτι μη το πείτε….)

Αυτές τις μέρες άρχισα να φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα…

Θέλω να τα αλλάξω όλα αλλά μια φωνή μου λέει… ένας χρόνος μετά είναι λίγο πιο λίγο απ’ το λίγο… θα ξεχάσεις κι εσύ όπως όλοι…

Μόνο πόσες φορές έχω πεθάνει δε θυμάμαι…. αυτά θα ξεχάσω;

Μια άλλη φωνή επιμένει… Να καούν τα ξερά να καούν τα χλωρά να καούν να καούν … να τα κάηκαν… όμως κάψανε τα σπίτια μας και όχι την ψυχή μας…  Τούτες τις ώρες ήθελα να υπήρχαν παντού φοίνικες και να ξαναγεννιόντουσαν όλα από τις στάχτες τους….

Τελικά κάτι μένει… η μνήμη που δεν είναι κερί να μου ζητάει να το σβήσω… θα μείνω εδώ να θυμάμαι…. ότι τελικά αξίζει να υπάρχω για ένα όνειρο… ότι θα ξυπνήσω μια μέρα και όλα θα’χουν ξαναγεννηθεί…

Για μια ψυχούλα που δεν προλάβαμε να γνωρίσουμε :(

Αντίο!

Ποιά μάτια ποιού πιτσιρικά θα μου δείξουν το άσπρο (;) του κόσμου ;

Αφιερωμένο στον Αλέξανδρο….

Συγγνώμη εκ μέρους τους!

Καλή αντάμωση

“απάντηση στο σημερινό τηλεφώνημα”

Επειδή το συγκεκριμένο κομμάτι με βοήθησε… το στέλνω και σε σένα…

Να το’χεις πάντα μαζί σου όπου και να’σαι…

Ο δρόμος είναι δύσκολος το ξέρω… αλλά Venceremos αγαπητέ μου φίλε…!

Για όλους εσάς που θα το διαβάσετε, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο μην αφήσετε σχόλια… μόνο ας στείλουμε την αγάπη μας όλοι μαζί στο Σταμάτη που το’χει ανάγκη….

Κάποια βιντεάκια δεν παίζουν γιατί οι χρήστες που τα’χουν ανεβάσει τα ‘χουν μετακινήσει ή διαγράψει…

αυτό το βίντεο θέλω να πιστεύω ότι δε θα μετακινηθεί, γι’ αυτό και σας το αφιερώνω, όσον αφορά το δεύτερο τραγούδι….

Συγγνώμη…

Με αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από την ώρα που γράφτηκε το πρώτο άρθρο αυτού του blog:

Ευχαριστώ και πάλι το φίλο Θωμά που μου δίνει ακόμα την ευκαιρία να βγάζω αυτά που έχω μέσα μου….

Ευχαριστώ τον Κώστα τον Ασημώνη… μεταξύ μας… κάθε φορά που βλέπω ότι έχει ανανεώσει το blog του, μου δίνει κίνητρο για ένα ακόμα άρθρο… Να’ σαι καλά φίλε!

Ευχαριστώ και πάλι τους “Χορηγούς” μου… Χωρίς αυτές τις σελίδες που είναι εκεί μέσα δεν ξέρω τι θα έκανα… ίσως να μην έμπαινα και στο internet… ποιός ξέρει…

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου… μη ξεχνιόμαστε… αν δεν είχε μπει στη ζωή μου με τα τραγούδια του δε θα έγραφα το πρώτο μου άρθρο….

Ευχαριστώ τον Θάνο Μικρούτσικο και τον Οδυσσέα Ιωάννου για το Κράτα λίγο ακόμα… αν δεν το’χαν συνθέσει και γράψει πάλι θα με λέγανε Σοφία αλλά δε θα ήμουν τόσο καλά!

Ευχαριστώ το Σταμάτη το Μεσημέρη για το τραγούδι που μου αφιέρωσε κι έτσι είχα ακόμα ένα άρθρο στο blog μου…

Ευχαριστώ και πάλι την Κυρία Έλγκα Καββαδία που μου έδωσε την έγκριση για το πρώτο άρθρο…

Ευχαριστώ την Κατερινούλα που μου έμαθε τον τρόπο να βάλω τις εικόνες και να τις συνδέσω με τα αντίστοιχα sites στους Χορηγούς…

Ευχαριστώ το γιατρό Νίκο Μπ. που μου έδωσε την ευκαιρία να ξαναζήσω και να είμαι εδώ μαζί σας να μοιραζόμαστε αυτά που γράφω….

Ευχαριστώ τους δημιουργούς του facebook γιατί μέσα σ’ ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα ένωσα αρκετά κομμάτια σ’ ένα puzzle ετών…

Ευχαριστώ τους Ωmega vibes γιατί ευτυχώς που βρήκαμε όλοι μας τρόπο να επικοινωνούμε!

Εντέλει…. ευχαριστώ και τη θεια γιατί αν δεν ήταν εκείνη δε θα γνώριζα το Βασίλη δε θα έμπαινα στο www.vasilisp.com , δε θα είχα blog και δε θα μαθαίνατε ποτέ ότι υπάρχω….

Χρόνια μου πολλά λοιπόν… και σε όλες τις Σοφούλες που “Κάπου έχουνε χαθεί”

Παραφράζοντας τα λόγια του Βασίλη…

Μάνο γεια χαρα,

Από τούτο δω το videaki το δικό σου σου λέω ότι ξέρω πως τούτη ακριβώς της στιγμή τα πίνεις με τον Ξυλούρη και τον Καββαδία και ξέρω πως φτιάχνετε καινούργια τραγούδια… Γεια σας! Πάντα τέτοια!

Σχολή βιβλιοθηκονομίας, τη μέρα που πήρα στα χέρια μου το πρώτο τσιγάρο…

τη μέρα που δυστυχώς ο Μητσάκος έχασε τη ζωή του ….

Εξαιρετικά αφιερωμένα και τα δυο… Καλή αντάμωση φίλε!

…όσο υπάρχουν διασκευές… το άρθρο αυτό θα ανανεώνεται συνεχώς…

Φεύγω για λίγες μέρες ελπίζω να μου αφιερώνετε αυτό το κομμάτι όσο θα λείπω!

Ευχαριστώ!

Εξαιρετικά αφιερωμένο στη γυναίκα που αν και χρόνια στη Θεσσαλονίκη δε ξέχασε ποτέ την κρητική της καταγωγή…

Το δεύτερο τραγούδι για τον πόνο που πέρασε και δεν το έβαλε κάτω μέχρι την τελευταία στιγμή από την επάρατη νόσο!

Γιαγιά καλή αντάμωση με τον Ψαρονίκο…. Άφησε άξιο συνεχιστή….

Μπορείτε να αφήσετε σχόλιο;;; Για κάθε σχόλιο παίρνω 0,0  

ευρώ… Τζάμπα πράμα δηλαδή…!Αφήστε κανένα σχόλιο να δικαιολογήσω κι εγώ το μισθό μου!!! :P 

χωρίς σχόλια…!

Αυτό εδώ το video σου στέλνω στη γιορτή σου!

Να’ σαι καλά, κι οι γύρω σου κι εμείς οι οπαδοί σου!

Δείτε πως τα γιορτάσαμε στη Θεσσαλονίκη μετά τη συναυλία στον Εύοσμο πάντα στο επίσημο στέκι του επίσημου στεκιού των φίλων του Βασίλη, Δον Κιχώτης!!!

Credits: Slib 

 ως συνέχεια της νίκης μου στο http://vasilisp.com/blogs/asimonis/index.php/2008/06/09/elate-na-pexoume/το παιχνίδι συνεχίζεται ως εξής:

1. Έπαιζα στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου μου και μάλιστα πήρα και μετάλλιο

2. Βρέθηκα στη συναυλία του Alice Cooper στη Βουλγαρία

3. Οδηγώ αυτοκίνητο

4. Μπορεί να μην εγνώρισα τον Νίκο Καββαδία, γνώρισα όμως την ανηψιά του Έλγκα, σε μια από τις επισκέψεις μου στο Κλεινόν Άστυ 

Η απάντηση εδώ…   http://vasilisp.com/blogs/kavadioplikth/2008/06/16/i-apantisi/

1. Με τη μπάλα του μπάσκετ το μόνο που έμαθα είναι να τη χτυπάω στο έδαφος και να βάζω καλάθια… Στο γυμνάσιο μπορούσα να το κάνω με τις ώρες… Σιχαινόμουν πάντως το μπάσκετ και δε το θεωρώ καθόλου κακό… άρα το 1 δεν έπαιζε με τίποτα!

2. Το μόνο τραγούδι που ξέρω του Alice είναι το Poison… Πάντως ξέρω ότι όντως έκανε συναυλία στη Βουλγαρία! Αλλά δεν πήγα στο Λονδίνο για τον Βασίλη που ακούω τραγούδια του από την κούνια που λεει ο λόγος… θα πήγαινα στου Alice;;;  Πολύ σωστά…

3. Για να κάνω μια σύνδεση με τα προηγούμενα… βλ. Alice… το αγαπημένο μου αυτοκίνητο είναι το Mini Cooper, αλλά δεν έχω δίπλωμα οπότε τζιιιζ! Ε εντάξει οδήγησα μια φορά σε κάτι χωράφια αλλά όχι ότι κόλλησα!

και τώρα σοβαρά:

4. Για την κυρία Έλγκα είχα ακούσει κάποια στιγμή στη σχολή, ότι είναι συνάδελφος… Άκου συμπτώσεις…! Ποιος θα μου το’λεγε…! Θεώρησα σωστό, λοιπόν, να επικοινωνήσω μαζί της και να της κοινοποιήσω το άρθρο “Τί είν’ αυτό που μας ενώνει;;;…” από το blog μου, ώστε σε περίπτωση που διαφωνούσε με κάτι από τα γραφόμενα να το αλλάξω ή να το τροποποιήσω!… Χτυπάει που λέτε το τηλέφωνο, 26 Οκτώβρη, ακριβώς τη μέρα που πάλι η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την απελευθέρωσή της κι εγώ μια ακόμα επέτειο της Καββαδιοπληξίας μου! Με συγκινήσατε… μου είπε… Κι εσείς… της απάντησα! Ειλικρινά, δεν περίμενα να μου τηλεφωνήσει! Πίστευα, μάλιστα, ότι είχε πετάξει ένα ακόμα ασήμαντο κείμενο για το Θείο Νίκο…!

Σας περιμένω να μιλήσουμε από κοντά! Με την πρώτη ευκαιρία…. απάντησα και το χέρι έτρεμε από χαρά και ικανοποίηση ότι τελικά “αξίζει, φίλε, να υπάρχεις για ένα όνειρο!”

11 Απριλίου 2008… Ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα! Τότε κατάλαβα γιατί το ποίημα Εφτά νάνοι στο S/S Cyrenia έχει το στίχο “Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα…” και την αφιέρωση “Στην Έλγκα Καββαδία”…

Κυρία Έλγκα, σας ευχαριστώ για όλα!

Με εκτίμηση,

Καββαδιόπληκτη

….Σόφη κάπου έχουμε χαθεί…. λέει σε κάποιο σημείο που δεν υπάρχει στο video…Ακούστε το κι εσείς στα:και αν δε σας έφτασε αυτό ακούστε το ολόκληρο εδώ:

Παραθέτω αυτούσιο το σχόλιο όπως γράφτηκε στο youtube…

kavadioplikth (18 hours ago)

apo thn wra pou to ematha sto msn exw valei upografh “alma libre Niko” kai th fwtografia tou gia “avatar”
aiwnia tou h mnhmh
De tha ton ksexasw sto rolo tou Naftikou me tous stixous tou Kavvadia gia atakes!
Kalh antamwsh kai xairetismous sto diko mou Nikola…, Nikola…!

Μέχρι πρότινος δεν είχα καταλάβει τη δύναμη έχω… σήμερα σε μια ακόμα επίσκεψη στο blog του φίλου Ασημώνη είδα ότι το blog μου αποτελεί ένα από τα ενδιαφέροντα blogs του δικού του blog… Μέσα από την καρδιά μου απευθύνω ένα τεράστιο ευχαριστώ και μια ευχή:

ASIMONIS KEEP BLOGGING!!!!!

Δεν είδα κανένα, ελπίζω στην πορεία να βγει κάποιο όμως ακούγωντας τα τραγούδια θα’θελα να εστιάσω σε ορισμένα σήμεια που με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν θα γίνει ούτε ένα τραγούδι της Μετωπικής video clip…

1. Το ταγκό της Ελένης: …Δε χιόνισε αρκετά και οι νυφάδες δεν ήταν αρκετές για να τις έχει στα μαλλιά της…

2. Πέντε λεπτά:… Ένα δελτίο δεν έδειξε τη φάτσα του Βασίλη…. κι επιπλέον το πολυβόλο ήταν άσφαιρο…:(

3. Κόκκινος Μαγνήτης: ο Πλιάτσικας θυμήθηκε τελικά ότι τον είχε αγκαλιάσει στις 23 του Ιούνη και ότι γελάσανε στις 27 Δεκέμβρη…

4. Κιθαρίστας του Θεού: οι Βραδυές απεργούσαν για το ασφαλιστικό και δεν τις βρήκαν για να τον δικάσουν :(

5. Απόγευμα της Κυριακής: εδώ έπρεπε να παλέψουν με τα στοιχεία της φύσης… στην ανατολή ανατέλω και στη δύση δύω…συνήθως…!… Η θλίψη βαριότανε και δεν πρόβαρε ούτε ένα φόρεμα :(

6. Καίω το όνομα μου: Τελικά βρέθηκε πυροσβεστήρας για τις φωτιές που τελικά σβήστηκαν χωρίς θύματα ή ζημιές… άσε που το ψέμα ήταν βαρύ κι ασήκωτο, τόσο που χρειάστηκαν μια ντουζίνα θερμαντικές αλοιφές για να αντέξουν τους φρικτούς πόνους…

7. Αλκοόλ η Βροχή: Ο Σύλλογος ιδιοκτητών bar αντέδρασε με τα πρώτα δευτερόλεπτα του video clip, γιατί ο κόσμος έφυγε μαζικά εκείνο το βράδυ…. αφού έβρεχε αλκοόλ!

8. Γοργόνα: Η make-up artist που θα έκανε γοργόνα την πρωταγωνίστρια ήταν απασχολημένη αυτό τον καιρό με το ομώνυμο σήριαλ του Mega… κι έτσι τα σχέδια ναυάγησαν… άσε που το φεγγάρι δεν ήταν γεμάτο εκείνη τη χρονική στιγμή!!!

9. Κάψε με: η πόρτα ήταν χαλασμένη, φωνάξανε τον κλειδαρά αλλά δεν άνοιγε με τίποτα :(

10. Ξένος: οι πατρίδες έπεσαν για ύπνο και δε ξενύχτησαν εκείνο το βράδυ….

11. Μετωπική: Στην εθνική του κορμιού της είχαν κάνει μπλόκο κάτι Ζητάδες κι έτσι ναυάγησε το σχέδιο…:( Άσε που η εν λόγω ένα λύκειο έβγαλε όλο κι όλο… τι κοσμοθεωρίες μου λες;;;

12. Έχω γεννηθεί Σαββάτο: Τελικά έχει συγγενείς! Τους βρήκε η Νικολούλη όλους σε μια ολονύχτια εκπομπή! Ο ένας, δε, είχε μαζί του και τη ληξιαρχική πράξη γέννησής του, που έλεγε πεντακάθαρα ότι γεννήθηκε Τετάρτη! (Βλ. Σφεντόνα)

13. Φταις: Η εν λόγω, δούλευε σε παιδότοπο και δεν είχε άλλη όρεξη για παιχνίδια….:( Άσε που το μέλι ήταν νοθευμένο… Δράμα η κατάσταση!

14. Να κοιμηθούμε αγκαλιά: Το βράδυ του γυρίσματος δεν έλειπε κανένα αστέρι! Ήταν όλα εκεί! Και τα 365864 σας λεω!

και τέλος 15. Συγγνώμη: Ασύμφορο το τατουάζ στης καρδούλας του τα φύλλα! είκοσι καρδιοχειρούργοι και κανένας δεν το αναλάμβανε!!! Φυσικά η εν λόγω δεν ήταν ποτέ μόνη αφού γνώρισε τον άντρα της ζωής της! Οι, δε, Αμερικάνοι δεν ήρθαν ποτέ! :(

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Νίκος Καββαδίας είναι ένας από τους πιο τραγουδισμένους ποιητές…. Καλό θα ήταν να αναφέρουμε κάποιους από αυτούς που τον μελοποίησαν και τον τραγούδησαν…

1. Θάνος Μικρούτσικος

2. Μαρίζα Κωχ

3. Βασίλης Λέκκας

4. Βασίλης Παπακωνσταντίνου

και

5. Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

6. Γιώργος Νταλάρας

7. Αιμιλία Σαρρή

8. Apurimac - Daniel Armando

9. Κώστας Καραλης

10. Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

11. Χρήστος Θηβαίος

12. Γιάννης Κότσιρας

13. Γιάννης Κούτρας

13. Διονύσης Τσακνής

14. Ρίτα Αντωνοπούλου

15. Χάρις Αλεξίου

16. Ξέμπαρκοι

17. Δήμητρα Γαλάνη

18. Αρλέτα

19. Δημήτρης Ζερβουδάκης

20. Μάριος Φραγκούλης

21. Φίλιππος Νικολάου

22. Βαγγέλης Κονιτόπουλος (είχα ακούσει ότι επρόκειτο να κυκλοφορήσει ένα τραγούδι σε ποίηση Νίκου Καββαδία αλλά δυστυχώς δεν το’χω επιβεβαιώσει ακόμα…)

23. Γιάννης Σπανός

24.Αλκηστις Πρωτοψάλτη

25. Νένα Βενετσάνου

26. Ελεάννα Ζεγκίνογλου… ή αλλιώς η Καββαδιόπληκτη νο2 όπως την είχα βαφτίσει όταν είχε πει αυτό το υπέροχο κομμάτι!

και ευτυχώς ο κατάλογος δε τελειώνει εδώ!….

και

…στα γαλλικά

στα αγγλικά

…στα ελληνικά

… με μια φυσαρμόνικα…

Δε πιστεύω να υπάρχει αμφιβολία για το ποιά είναι η καλύτερη εκτέλεση, έτσι;;;

Το παρακάτω blog είναι από το www.grab.com, for English friends only!

He is not known worldwide but, he has had the top of the top place in my heart as if he were the best singer of the world. His name is Vassilis Papakonstantinou and by this blog I would like to make him known wherever! He is a Rock singer who was born in 1950 in a Greek Village! His first songs were composed by Theodorakis, who is famous worldwide!

Some composers who have also colaborated with Vassilis are: Manos Loizos, Thanos Mikroutsikos and Some poets whose poems he has sang are: Livaditis, Kariotakis and my favourite poet from whose name derives my nickname : Nikos Kavvadias!

Είπε κανείς ότι χώρισαν;

Μετάφραση από το “Spanish Train” του Chris de Burgh

Υπάρχει ένα τρένο που ταξιδεύει ανάμεσα στο Γκουαδαλκιβίρ και στην παλιά Σεβίλλη, όταν πέφτει η νύχτα, η σφυρίχτρα σφυρίζει και ο κόσμος ακούει: ”Τρέχει ακόμα…!”

Τότε βάζουν τα παιδιά για ύπνο, κλειδώνουν τις πόρτες και ανεβαίνουν πάνω γιατί λέγεται ότι οι ψυχές των νεκρών γεμίζουν το τρένο σε 10 χιλιόμετρα βάθος

Ένας σταθμάρχης ψυχοραγεί, με τους δικούς του στο πλευρό του, η οικογένειά του κλαίει και προσεύχεται πριν πεθάνει…

Μα πάνω απ’ το κρεβάτι, κάποιος περιμένει να πεθάνει… Είναι ο διάβολος με μια λάμψη στο μάτι

Ο Θεός δεν είναι τριγύρω, κοίτα τι βρήκα!!! Αυτός εδώ είναι δικός μου! Τότε μόλις εμφανίζεται ο θεός, πίσω από μια εκτυφλωτική λάμψη φωτός

και φωνάζει στο διάβολο “Εξαφανίσου στην ατέλειωτη νύχτα!”

Τότε ο διάβολος γέλασε και είπε ”Μπορεί να έχω αμαρτήσει αλλά δεν υπάρχει λόγος να με φοβερίζεις Τον έπιασα πρώτος γι’ αυτό δεν μπορείς να κάνεις τίποτα… ”Πάει κάτω!”

αλλά… νομίζω, θα σου δώσω άλλη μια ευκαιρία, είπε ο Διάβολος γελώντας

γι’ αυτό πέτα την ηλίθια λόγχη σου, στ’ αλήθεια, δε σου παει

Τζόκερ είναι τ’ όνομα και πόκα το παιχνίδι, θα παίξουμε σ’ αυτό το κρεβάτι και μετά θα ποντάρουμε για το μεγαλύτερο στοίχημα: τις ψυχές των νεκρών!

και λεω ”πρόσεξε, Θεέ μου, θα σε κερδίσει! ο ήλιος πέφτει και η νύχτα προβάλλει,        το τρενο είναι νεκρό από ώρα, πολλές ψυχές είναι στη σειρά, Θεέ μου, θα κερδίσει!”

Ο Σταθμάρχης, μοίρασε τα χαρτιά - πέντε στον καθένα - για το Θεό όμως προσευχόταν για το τρένο που έπρεπε να οδηγήσει!

Ο Διάβολος είχε τρεις άσσους κι έναν παπά, κι ο Θεός πήγαινε για κέντα, είχε νταμα βαλέ, εννιά, δέκα σπαθί κι ήθελε μόνο το οχτώ! Τότε ο Θεός πήρε ένα ακόμα χαρτί αλλά πέταξε το οχτώ καρό, και ο διάβολος είπε στον υιό του Θεού ”Πιστεύω ότι έχεις κέντα!”

Δώσε μου ακόμα ένα φύλλο, γιατί ήρθε η ώρα να δούμε ποιός είναι ο άρχοντας εδώ αλλά καθώς μίλησε κάτω απ’ το μανίκι του γλύστρισε ένας ακόμα άσσος!

Δέκα χιλιάδες ψυχές ήταν η αρχική προσφορά κι έγινε γρήγορα πενηνταεννιά αλλά ο Θεός δεν είδε, τι είχε κάνει ο διάβολος και είπε: αυτό μου κάνει!

Θα ανεβάσω την προσφορά στις εκατόν πέντε και θα βάλω ένα τέλος στις αμαρτίες σου

αλλά ο διάβολος έβγαλε μια τεράστια κραυγή “τα χαρτιά μου κερδίζουν!”

και λεω ” Θεέ μου, Θεέ μου τον άφησες να κερδίσει!

ο ήλιος πέφτει και η νύχτα προβάλλει,

το τρενο είναι νεκρό από ώρα, πολλές ψυχές είναι στη σειρά,

Θεέ μου, μην τον αφήσεις να κερδίσει!

Τώρα το τρένο πάει ακόμα από το Γκουαδαλκιβιρ στην παλιά Σεβίλλη κι όταν πέσει η νύχτα πάλι ακούγεται η σφυρίχτρα και ο κόσμος φοβάται πως “Τρέχει ακόμα”.

Και κάπου μακριά σε κάποιο απόμερο μέρος ο Θεός και ο διάβολος παίζουν σκάκι, Ο διάβολος ακόμα κλέβει και κερδίζει πολλές ψυχές, κι όσο για το Θεό, κάνει απλά ό,τι μπορεί!

Και λέω: Θεέ μου, Θεέ μου, πρέπει να κερδίσεις

Ο ήλιος πέφτει και η νύχτα προβάλλει

Το τρένο είναι ακόμα στην ώρα του, η  ψυχή μου κινδυνεύει!

Ω, Θεέ μου πρέπει να κερδίσεις!!!

Όταν τα τραγούδια παίζουν με τυχαία σειρά εκτέλεσης θα μπορούσαν να μας πουν μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία…
Ακούστε κι εσείς…
Πώς είναι έτσι το παιδί και τι μεγάλη μύτη!…Άσε με να σ’ αγαπήσω όπως το φαντάστηκα…κάποια ζεστή βραδυά σ’ ένα μπλουζάδικο… Καλώς ήρθες Μαργαρίτα με τα κόκκινα μαλλιά… Ήθελες όλα να τ’ αλλάξεις μα πριν προλάβεις να φωνάξεις κάποιοι σου γνέφανε… Έλα κράτησέ με.. τα χάλια μου, τα χάλια μου με κράζουν στα κανάλια μου… Που να γείρω το κορμί μου όταν γυρνάω απ’ τα μπαρ κι απ’ τα ξενύχτια, που να βρω ένα φιλαράκι; Κάτω από φώτα κόκκινα, τρελή κι αμετανόητη ξεδιάντροπη κι ανόητη!… Γι’ αυτό κρύψου να μη σε ξαναδώ!…. Γεια σου! Γεια σου! Για φαντάσου Γεια! Ίσως να ξανάρθεις όταν θα χω πια χαθεί…
Αλκοόλ η βροχή και μεθάω… Βάλε ακόμα ένα διπλό… νύχτα Κίρκη με δικάζεις στο μετάξι στη σκουριά… όλη μου η ζωή συνένοχη και πως γουστάρω… όταν τα λόγια σου θα πέφτουνε στο πάτωμα όταν οι φίλοι σου σ’ αφήσουν να ρημάξεις, όταν σε φτύσουνε η πρόχειρες αγάπες σου να με φωνάξεις!… Τώρα που γρήγορα νυχτώνει σα παραμύθι θα στο πω, ότι αγαπάς δεν τελειώνει κι εγώ ακόμα σ’ αγαπώ…
Στο στέκι οι φίλοι μικραίνουν το φόβο μα εγώ σ’ έχω δει και ξανά στήνω πλάτη στον τοίχο… το γέλιο μου χαρίζω σ’ αδέσποτα σκυλιά… όλα μου λείπουνε…
Σαλπάρουμε! Μας περιμένουν στο Μπραζίλι! άδεια η πόλη που πήγαν όλοι; όσα πουλιά κι αν μου χαρίζατε, εγώ θα φύγω πάλι! έχω τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου! αν είσαι μάγκας πάρε με! κοιμήσου κοιμήσου θα μείνω εδώ μαζί σου! όσα μπορείς κρύβονται στο χρόνο αυτά που ελέγχεις υπάρχουν μόνο! όχι σε όλα που κουρέλια κάνουν τα όνειρά μου!

Κοίτα να δεις τώρα! Που’να τό’ ξερα ότι μετά από τόσα χρόνια θα είμαι ακόμα εδώ!…. Για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως!….Όλα ξεκίνησαν κάπου στο 1985… καθώς ξεφύλλιζα τους δίσκους μιας θειας, (…ποτέ της δε με χώνεψε!…)… το μάτι μου έπεσε σ’ ένα σγουρό παληκάρι …

ηλικία δεν μπορούσα να προσδιορίσω… Βάζω το δίσκο στο πικ-απ… (ναι, ναι! δεν είχε σιντι τότε και δε θέλω κανέναν υπαινιγμό για την ηλικία μου! και τώρα και πάντα 15 θα είμαι!) Πάρε με πάρε με μέσα σου να κρυφτώ… η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου…. ούτε καν ήξερα ποιός ήταν ο Μιλάνος και τι στο καλό την ήθελε τη σκάλα… κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα!… ποιος θα μου τό’λεγε ότι θα’χω την τύχη να βρίσκομαι σε πολλές “επίσημες πρεμιέρες” του Βασίλη!Μα σ’ αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι:Από αγάπη άλλο τίποτα…Σαν άρχισα ν’ ακούω Βασίλη λες και δεν υπήρχε άλλος τραγουδιστής στην Ελληνική σκηνή! Κλάμα να δουν τα μάτια σου με κάθε ακύρωση συναυλίας λόγω βροχής! Τριήμερο εθνικό πένθος! Τώρα άρχισα και το διασκεδάζω λιγάκι… Πάλι βρέχει…Βρέξε Θεέ μου… αρκεί να σταματήσεις έστω κι ένα λεπτό πριν τη συναυλία και τέτοια… άμα δηλαδή ο καλός Θεούλης ακούει Βασίλη εγώ να τον σταματήσω;…. Ευλογημένη συνήθεια!…. ΄Ασε το Χαρδαβέλλα να λέει!Τα χρόνια κύλησαν νερό και κει κάπου στα 15 έρχεται στη ζωή μου ο Νίκος…! Γιόρταζε, που λέτε η Θεσσαλονίκη, στις 26 Οκτωβρίου την απελευθέρωσή της και τι καλύτερο από τη Θεσσαλονίκη τραγουδισμένη από τα χείλη του Βασίλη στο ραδιόφωνο!… Τηλεφωνώ, που λέτε στον ομώνυμο ραδιοφωνικό σταθμό της πολης και ζητάω τη Θεσσαλονίκη! Ο παραγωγός λες κι έπιασε λαυράκι!… Κι εσύ Καββαδιόπληκτη; μου λέει… χμ…ναι! Χατίρι δε χαλάω σε κανένα! …. Δεν πέρασε μια μέρα το ραδιόφωνο στη σειρά… Μαχαίρι, ένας Νέγρος Θερμαστής από το Τζιμπουτί, Ιδανικός κι ανάξιος εραστής…Θερμαστής ο μπαμπάς… ξηράς, αλλά λίγη σημασία έχει! Θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία… Βοηθός λογιστού σπούδαζα τότε… δεν ήθελε και πολύ να ταυτιστώ!Πανελλαδικές εξετάσεις 1997:Τεχνικό Λύκειο κάπου στη Θεσσαλονίκη… 400 μόρια η βάση εννιακόσια σαραντακάτι εγώ…. πέρασα Βιβλιοθηκονομία! Τώρα αυτό το κάτι μας ένωνε επικίνδυνα!…. Βάρδια, Μαραμπού, Πούσι, Τραβέρσο… υπέροχη βιβλιογραφία για αρχή! Καταλογογραφήστε ένα βιβλίο της αρεσκείας σας: Γλωσσάρι στο έργο του Νίκου Καββαδία εγώ… Εξάμηνο γ’: Μάθημα Ελληνικής λογοτεχνίας… Κυρία, πριν έρθω εδώ κάποιος μου μίλησε για τον Κόλλια και τα ταξίδια του! Μήπως τον είδατε να περνάει από το Τεχνολογικό μας ίδρυμα;…. Εγώ τον είδα μου λεει… ο υπουργός όμως τον έβγαλε απ’ την ύλη…. ! Για σκέψου…Χειμερινό εξάμηνο αριθμός 7: Ιστορία Ελληνικού Πολιτισμού… θέμα εργασίας ελεύθερο! Ας πρόσεχες κύριε καθηγητά!… Βόλεψε η ημερομηνία, 6 του Δεκέμβρη ήτανε, το θυμάμαι καλά! Προστάτης των ναυτικών ο Άι-Νικόλας, ναυτικός κι ο Καββαδίας…ονειρεμένη η εργασία! Νά’ναι καλά κι η κυρα-Πελαγία με τα ταξίδια της, είχα βγάλει και κάτι φωτογραφίες από το Φισκάρδο

κι από το Αργοστόλι

 ονειρεμένες!!! ΄ Αριστα δε θυμάμαι να ξαναπήρα σε εργασία!…. ΄ Αμα σε θέλει η τύχη που λένε…!Ακόμα δεν είχα τελειώσει καλά καλά τη σχολή και νά’σου να δίνω εξετάσεις για μια βιβλιοθήκη που ζητούσε λεει απόφοιτους Λυκείου… Ποιός έγραψε το mal du depart; Ο Καββαδίας!… Τι βιβλία θα παίρνατε σ’ ένα ταξίδι; τα πάντα του Καββαδία! Ευτυχώς θυμόμουν κι άλλους… όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει! Αν σας ρωτήσουν μην πείτε ο Ελύτης Χάσατε! Το’πε ο Σεφέρης που ήταν και διπλωμάτης!Εκείνη τη χρονιά πάντως πρέπει να ήταν που το Δίφωνο έδινε ένα cd με παραμύθια, γιατί θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι είχα γράψει και το παιδί με το ψαράκι! (όχι που δε θα κολλούσε ο Βασίλης στην κουβέντα…σας παρακαλώ δηλαδή! Παρατηθέ με να μεγαλώθω κι έρχεθαι θε οκτώ μέρεθ ακριβώθ και με κθαναπιάνειθ! ακριβώθ έτσι το έγραψα!!!) Έχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμα δεν μου’χει φύγει η απορία… τελικά εκείνη η αρχαιολόγος που πήρανε δουλεύει ακόμα; ποιό παραμύθι έγραψε; ήξερε κι αυτή τον Καββαδία η τζάμπα μου’φαγε ολόκληρη θέση;;; Πάντως για καλό και για κακό έπαψα να διαβάζω Καρυωτάκη, γιατί να μου το θυμηθείτε αυτός πρέπει να μου την έκανε τη ζημιά! Κι όλα κυλούσαν τόσο υπέροχα! Τί το’θελα;;;Την κορφή του Ψηλορείτη με παράπονο θωρώκαι με δάκρυα την Κρήτη φεύγω κι αποχαιρετώ10 Φλεβάρη ήταν όταν ξεκίνησα με μια φίλη για ταξίδι Θεσσαλονίκη - Κρήτη, 20 ώρες με το καράβι κι όλα τα μελοποιημένα ποίηματα του Καββαδία στο κασετοφωνάκι…Σημειώστε ότι η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη αλλά λίγο μ’ ένοιαζε γιατί ένιωθα σα να βρίσκομαι κάπου ανάμεσα στο Bay of Bisky και στη Μαρσίλια10 Φλεβάρη του 2005, 30 χρόνια ακριβώς από το θάνατο του Νίκου Καββαδία, Κρητικιά ούσα, έγραψα αυτήν εδώ τη μαντινάδα:

΄Αμα πεθάνω προς Θεού μη κάνετε κηδεία!

Χαρείτε γιατ’ εγνώρισα το Νίκο Καββαδία!

Έχουν περάσει χρόνοι δέκα, κι εγώ απόμεινα παιδί!Κάπου εδώ η ιστορία μου τελειώνει… η μέρα είναι 17 του Σεπτέμβρη και το μόνο που θέλω να κρατήσετε για μένα είναι ότι με λένε Σοφία και είμαι καλά!

Ευχαριστώ το φίλο Θωμά που ‘μου έδωσε την ευκαιρία να τα βγάλω όλα από μέσα μου!Ευχαριστώ το φίλο Οδυσσέα γιατί αν δεν ήταν το Κράτα λίγο ακόμα στις 8 Γενάρη 2004 εγώ δε θα έβγαζα τίποτα κι ίσως να μη μαθαίνατε ποτέ ότι υπάρχω!