Ο Διαδικτυακος τοπος της Καββαδιοπληκτης

Μετάφραση από το “Spanish Train” του Chris de Burgh

Υπάρχει ένα τρένο που ταξιδεύει ανάμεσα στο Γκουαδαλκιβίρ και στην παλιά Σεβίλλη, όταν πέφτει η νύχτα, η σφυρίχτρα σφυρίζει και ο κόσμος ακούει: ”Τρέχει ακόμα…!”

Τότε βάζουν τα παιδιά για ύπνο, κλειδώνουν τις πόρτες και ανεβαίνουν πάνω γιατί λέγεται ότι οι ψυχές των νεκρών γεμίζουν το τρένο σε 10 χιλιόμετρα βάθος

Ένας σταθμάρχης ψυχοραγεί, με τους δικούς του στο πλευρό του, η οικογένειά του κλαίει και προσεύχεται πριν πεθάνει…

Μα πάνω απ’ το κρεβάτι, κάποιος περιμένει να πεθάνει… Είναι ο διάβολος με μια λάμψη στο μάτι

Ο Θεός δεν είναι τριγύρω, κοίτα τι βρήκα!!! Αυτός εδώ είναι δικός μου! Τότε μόλις εμφανίζεται ο θεός, πίσω από μια εκτυφλωτική λάμψη φωτός

και φωνάζει στο διάβολο “Εξαφανίσου στην ατέλειωτη νύχτα!”

Τότε ο διάβολος γέλασε και είπε ”Μπορεί να έχω αμαρτήσει αλλά δεν υπάρχει λόγος να με φοβερίζεις Τον έπιασα πρώτος γι’ αυτό δεν μπορείς να κάνεις τίποτα… ”Πάει κάτω!”

αλλά… νομίζω, θα σου δώσω άλλη μια ευκαιρία, είπε ο Διάβολος γελώντας

γι’ αυτό πέτα την ηλίθια λόγχη σου, στ’ αλήθεια, δε σου παει

Τζόκερ είναι τ’ όνομα και πόκα το παιχνίδι, θα παίξουμε σ’ αυτό το κρεβάτι και μετά θα ποντάρουμε για το μεγαλύτερο στοίχημα: τις ψυχές των νεκρών!

και λεω ”πρόσεξε, Θεέ μου, θα σε κερδίσει! ο ήλιος πέφτει και η νύχτα προβάλλει,        το τρενο είναι νεκρό από ώρα, πολλές ψυχές είναι στη σειρά, Θεέ μου, θα κερδίσει!”

Ο Σταθμάρχης, μοίρασε τα χαρτιά - πέντε στον καθένα - για το Θεό όμως προσευχόταν για το τρένο που έπρεπε να οδηγήσει!

Ο Διάβολος είχε τρεις άσσους κι έναν παπά, κι ο Θεός πήγαινε για κέντα, είχε νταμα βαλέ, εννιά, δέκα σπαθί κι ήθελε μόνο το οχτώ! Τότε ο Θεός πήρε ένα ακόμα χαρτί αλλά πέταξε το οχτώ καρό, και ο διάβολος είπε στον υιό του Θεού ”Πιστεύω ότι έχεις κέντα!”

Δώσε μου ακόμα ένα φύλλο, γιατί ήρθε η ώρα να δούμε ποιός είναι ο άρχοντας εδώ αλλά καθώς μίλησε κάτω απ’ το μανίκι του γλύστρισε ένας ακόμα άσσος!

Δέκα χιλιάδες ψυχές ήταν η αρχική προσφορά κι έγινε γρήγορα πενηνταεννιά αλλά ο Θεός δεν είδε, τι είχε κάνει ο διάβολος και είπε: αυτό μου κάνει!

Θα ανεβάσω την προσφορά στις εκατόν πέντε και θα βάλω ένα τέλος στις αμαρτίες σου

αλλά ο διάβολος έβγαλε μια τεράστια κραυγή “τα χαρτιά μου κερδίζουν!”

και λεω ” Θεέ μου, Θεέ μου τον άφησες να κερδίσει!

ο ήλιος πέφτει και η νύχτα προβάλλει,

το τρενο είναι νεκρό από ώρα, πολλές ψυχές είναι στη σειρά,

Θεέ μου, μην τον αφήσεις να κερδίσει!

Τώρα το τρένο πάει ακόμα από το Γκουαδαλκιβιρ στην παλιά Σεβίλλη κι όταν πέσει η νύχτα πάλι ακούγεται η σφυρίχτρα και ο κόσμος φοβάται πως “Τρέχει ακόμα”.

Και κάπου μακριά σε κάποιο απόμερο μέρος ο Θεός και ο διάβολος παίζουν σκάκι, Ο διάβολος ακόμα κλέβει και κερδίζει πολλές ψυχές, κι όσο για το Θεό, κάνει απλά ό,τι μπορεί!

Και λέω: Θεέ μου, Θεέ μου, πρέπει να κερδίσεις

Ο ήλιος πέφτει και η νύχτα προβάλλει

Το τρένο είναι ακόμα στην ώρα του, η  ψυχή μου κινδυνεύει!

Ω, Θεέ μου πρέπει να κερδίσεις!!!

Όταν τα τραγούδια παίζουν με τυχαία σειρά εκτέλεσης θα μπορούσαν να μας πουν μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία…
Ακούστε κι εσείς…
Πώς είναι έτσι το παιδί και τι μεγάλη μύτη!…Άσε με να σ’ αγαπήσω όπως το φαντάστηκα…κάποια ζεστή βραδυά σ’ ένα μπλουζάδικο… Καλώς ήρθες Μαργαρίτα με τα κόκκινα μαλλιά… Ήθελες όλα να τ’ αλλάξεις μα πριν προλάβεις να φωνάξεις κάποιοι σου γνέφανε… Έλα κράτησέ με.. τα χάλια μου, τα χάλια μου με κράζουν στα κανάλια μου… Που να γείρω το κορμί μου όταν γυρνάω απ’ τα μπαρ κι απ’ τα ξενύχτια, που να βρω ένα φιλαράκι; Κάτω από φώτα κόκκινα, τρελή κι αμετανόητη ξεδιάντροπη κι ανόητη!… Γι’ αυτό κρύψου να μη σε ξαναδώ!…. Γεια σου! Γεια σου! Για φαντάσου Γεια! Ίσως να ξανάρθεις όταν θα χω πια χαθεί…
Αλκοόλ η βροχή και μεθάω… Βάλε ακόμα ένα διπλό… νύχτα Κίρκη με δικάζεις στο μετάξι στη σκουριά… όλη μου η ζωή συνένοχη και πως γουστάρω… όταν τα λόγια σου θα πέφτουνε στο πάτωμα όταν οι φίλοι σου σ’ αφήσουν να ρημάξεις, όταν σε φτύσουνε η πρόχειρες αγάπες σου να με φωνάξεις!… Τώρα που γρήγορα νυχτώνει σα παραμύθι θα στο πω, ότι αγαπάς δεν τελειώνει κι εγώ ακόμα σ’ αγαπώ…
Στο στέκι οι φίλοι μικραίνουν το φόβο μα εγώ σ’ έχω δει και ξανά στήνω πλάτη στον τοίχο… το γέλιο μου χαρίζω σ’ αδέσποτα σκυλιά… όλα μου λείπουνε…
Σαλπάρουμε! Μας περιμένουν στο Μπραζίλι! άδεια η πόλη που πήγαν όλοι; όσα πουλιά κι αν μου χαρίζατε, εγώ θα φύγω πάλι! έχω τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου! αν είσαι μάγκας πάρε με! κοιμήσου κοιμήσου θα μείνω εδώ μαζί σου! όσα μπορείς κρύβονται στο χρόνο αυτά που ελέγχεις υπάρχουν μόνο! όχι σε όλα που κουρέλια κάνουν τα όνειρά μου!