Ιον 16 2008
Η απάντηση…
1. Με τη μπάλα του μπάσκετ το μόνο που έμαθα είναι να τη χτυπάω στο έδαφος και να βάζω καλάθια… Στο γυμνάσιο μπορούσα να το κάνω με τις ώρες… Σιχαινόμουν πάντως το μπάσκετ και δε το θεωρώ καθόλου κακό… άρα το 1 δεν έπαιζε με τίποτα!
2. Το μόνο τραγούδι που ξέρω του Alice είναι το Poison… Πάντως ξέρω ότι όντως έκανε συναυλία στη Βουλγαρία! Αλλά δεν πήγα στο Λονδίνο για τον Βασίλη που ακούω τραγούδια του από την κούνια που λεει ο λόγος… θα πήγαινα στου Alice;;; Πολύ σωστά…
3. Για να κάνω μια σύνδεση με τα προηγούμενα… βλ. Alice… το αγαπημένο μου αυτοκίνητο είναι το Mini Cooper, αλλά δεν έχω δίπλωμα οπότε τζιιιζ! Ε εντάξει οδήγησα μια φορά σε κάτι χωράφια αλλά όχι ότι κόλλησα!
και τώρα σοβαρά:
4. Για την κυρία Έλγκα είχα ακούσει κάποια στιγμή στη σχολή, ότι είναι συνάδελφος… Άκου συμπτώσεις…! Ποιος θα μου το’λεγε…! Θεώρησα σωστό, λοιπόν, να επικοινωνήσω μαζί της και να της κοινοποιήσω το άρθρο “Τί είν’ αυτό που μας ενώνει;;;…” από το blog μου, ώστε σε περίπτωση που διαφωνούσε με κάτι από τα γραφόμενα να το αλλάξω ή να το τροποποιήσω!… Χτυπάει που λέτε το τηλέφωνο, 26 Οκτώβρη, ακριβώς τη μέρα που πάλι η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την απελευθέρωσή της κι εγώ μια ακόμα επέτειο της Καββαδιοπληξίας μου! Με συγκινήσατε… μου είπε… Κι εσείς… της απάντησα! Ειλικρινά, δεν περίμενα να μου τηλεφωνήσει! Πίστευα, μάλιστα, ότι είχε πετάξει ένα ακόμα ασήμαντο κείμενο για το Θείο Νίκο…!
Σας περιμένω να μιλήσουμε από κοντά! Με την πρώτη ευκαιρία…. απάντησα και το χέρι έτρεμε από χαρά και ικανοποίηση ότι τελικά “αξίζει, φίλε, να υπάρχεις για ένα όνειρο!”
11 Απριλίου 2008… Ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα! Τότε κατάλαβα γιατί το ποίημα Εφτά νάνοι στο S/S Cyrenia έχει το στίχο “Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα…” και την αφιέρωση “Στην Έλγκα Καββαδία”…
Κυρία Έλγκα, σας ευχαριστώ για όλα!
Με εκτίμηση,
Καββαδιόπληκτη