Ο Διαδικτυακος τοπος της Καββαδιοπληκτης

1. Με τη μπάλα του μπάσκετ το μόνο που έμαθα είναι να τη χτυπάω στο έδαφος και να βάζω καλάθια… Στο γυμνάσιο μπορούσα να το κάνω με τις ώρες… Σιχαινόμουν πάντως το μπάσκετ και δε το θεωρώ καθόλου κακό… άρα το 1 δεν έπαιζε με τίποτα!

2. Το μόνο τραγούδι που ξέρω του Alice είναι το Poison… Πάντως ξέρω ότι όντως έκανε συναυλία στη Βουλγαρία! Αλλά δεν πήγα στο Λονδίνο για τον Βασίλη που ακούω τραγούδια του από την κούνια που λεει ο λόγος… θα πήγαινα στου Alice;;;  Πολύ σωστά…

3. Για να κάνω μια σύνδεση με τα προηγούμενα… βλ. Alice… το αγαπημένο μου αυτοκίνητο είναι το Mini Cooper, αλλά δεν έχω δίπλωμα οπότε τζιιιζ! Ε εντάξει οδήγησα μια φορά σε κάτι χωράφια αλλά όχι ότι κόλλησα!

και τώρα σοβαρά:

4. Για την κυρία Έλγκα είχα ακούσει κάποια στιγμή στη σχολή, ότι είναι συνάδελφος… Άκου συμπτώσεις…! Ποιος θα μου το’λεγε…! Θεώρησα σωστό, λοιπόν, να επικοινωνήσω μαζί της και να της κοινοποιήσω το άρθρο “Τί είν’ αυτό που μας ενώνει;;;…” από το blog μου, ώστε σε περίπτωση που διαφωνούσε με κάτι από τα γραφόμενα να το αλλάξω ή να το τροποποιήσω!… Χτυπάει που λέτε το τηλέφωνο, 26 Οκτώβρη, ακριβώς τη μέρα που πάλι η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την απελευθέρωσή της κι εγώ μια ακόμα επέτειο της Καββαδιοπληξίας μου! Με συγκινήσατε… μου είπε… Κι εσείς… της απάντησα! Ειλικρινά, δεν περίμενα να μου τηλεφωνήσει! Πίστευα, μάλιστα, ότι είχε πετάξει ένα ακόμα ασήμαντο κείμενο για το Θείο Νίκο…!

Σας περιμένω να μιλήσουμε από κοντά! Με την πρώτη ευκαιρία…. απάντησα και το χέρι έτρεμε από χαρά και ικανοποίηση ότι τελικά “αξίζει, φίλε, να υπάρχεις για ένα όνειρο!”

11 Απριλίου 2008… Ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα! Τότε κατάλαβα γιατί το ποίημα Εφτά νάνοι στο S/S Cyrenia έχει το στίχο “Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα…” και την αφιέρωση “Στην Έλγκα Καββαδία”…

Κυρία Έλγκα, σας ευχαριστώ για όλα!

Με εκτίμηση,

Καββαδιόπληκτη

Κοίτα να δεις τώρα! Που’να τό’ ξερα ότι μετά από τόσα χρόνια θα είμαι ακόμα εδώ!…. Για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως!….Όλα ξεκίνησαν κάπου στο 1985… καθώς ξεφύλλιζα τους δίσκους μιας θειας, (…ποτέ της δε με χώνεψε!…)… το μάτι μου έπεσε σ’ ένα σγουρό παληκάρι … ηλικία δεν μπορούσα να προσδιορίσω… Βάζω το δίσκο στο πικ-απ… (ναι, ναι! δεν είχε σιντι τότε και δε θέλω κανέναν υπαινιγμό για την ηλικία μου! και τώρα και πάντα 15 θα είμαι!) Πάρε με πάρε με μέσα σου να κρυφτώ… η αγκαλιά σου είναι η σκάλα του Μιλάνου…. ούτε καν ήξερα ποιός ήταν ο Μιλάνος και τι στο καλό την ήθελε τη σκάλα… κι εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα!… ποιος θα μου τό’λεγε ότι θα’χω την τύχη να βρίσκομαι σε πολλές “επίσημες πρεμιέρες” του Βασίλη!Μα σ’ αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι:Από αγάπη άλλο τίποτα…Σαν άρχισα ν’ ακούω Βασίλη λες και δεν υπήρχε άλλος τραγουδιστής στην Ελληνική σκηνή! Κλάμα να δουν τα μάτια σου με κάθε ακύρωση συναυλίας λόγω βροχής! Τριήμερο εθνικό πένθος! Τώρα άρχισα και το διασκεδάζω λιγάκι… Πάλι βρέχει…Βρέξε Θεέ μου… αρκεί να σταματήσεις έστω κι ένα λεπτό πριν τη συναυλία και τέτοια… άμα δηλαδή ο καλός Θεούλης ακούει Βασίλη εγώ να τον σταματήσω;…. Ευλογημένη συνήθεια!…. ΄Ασε το Χαρδαβέλλα να λέει!Τα χρόνια κύλησαν νερό και κει κάπου στα 15 έρχεται στη ζωή μου ο Νίκος…! Γιόρταζε, που λέτε η Θεσσαλονίκη, στις 26 Οκτωβρίου την απελευθέρωσή της και τι καλύτερο από τη Θεσσαλονίκη τραγουδισμένη από τα χείλη του Βασίλη στο ραδιόφωνο!… Τηλεφωνώ, που λέτε στον ομώνυμο ραδιοφωνικό σταθμό της πολης και ζητάω τη Θεσσαλονίκη! Ο παραγωγός λες κι έπιασε λαυράκι!… Κι εσύ Καββαδιόπληκτη; μου λέει… χμ…ναι! Χατίρι δε χαλάω σε κανένα! …. Δεν πέρασε μια μέρα το ραδιόφωνο στη σειρά… Μαχαίρι, ένας Νέγρος Θερμαστής από το Τζιμπουτί, Ιδανικός κι ανάξιος εραστής…Θερμαστής ο μπαμπάς… ξηράς, αλλά λίγη σημασία έχει! Θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία… Βοηθός λογιστού σπούδαζα τότε… δεν ήθελε και πολύ να ταυτιστώ!Πανελλαδικές εξετάσεις 1997:Τεχνικό Λύκειο κάπου στη Θεσσαλονίκη… 400 μόρια η βάση εννιακόσια σαραντακάτι εγώ…. πέρασα Βιβλιοθηκονομία! Τώρα αυτό το κάτι μας ένωνε επικίνδυνα!…. Βάρδια, Μαραμπού, Πούσι, Τραβέρσο… υπέροχη βιβλιογραφία για αρχή! Καταλογογραφήστε ένα βιβλίο της αρεσκείας σας: Γλωσσάρι στο έργο του Νίκου Καββαδία εγώ… Εξάμηνο γ’: Μάθημα Ελληνικής λογοτεχνίας… Κυρία, πριν έρθω εδώ κάποιος μου μίλησε για τον Κόλλια και τα ταξίδια του! Μήπως τον είδατε να περνάει από το Τεχνολογικό μας ίδρυμα;…. Εγώ τον είδα μου λεει… ο υπουργός όμως τον έβγαλε απ’ την ύλη…. ! Για σκέψου…Χειμερινό εξάμηνο αριθμός 7: Ιστορία Ελληνικού Πολιτισμού… θέμα εργασίας ελεύθερο! Ας πρόσεχες κύριε καθηγητά!… Βόλεψε η ημερομηνία, 6 του Δεκέμβρη ήτανε, το θυμάμαι καλά! Προστάτης των ναυτικών ο Άι-Νικόλας, ναυτικός κι ο Καββαδίας…ονειρεμένη η εργασία! Νά’ναι καλά κι η κυρα-Πελαγία με τα ταξίδια της, είχα βγάλει και κάτι φωτογραφίες από το Φισκάρδοκι από το Αργοστόλι ονειρεμένες!!! ΄ Αριστα δε θυμάμαι να ξαναπήρα σε εργασία!…. ΄ Αμα σε θέλει η τύχη που λένε…!Ακόμα δεν είχα τελειώσει καλά καλά τη σχολή και νά’σου να δίνω εξετάσεις για μια βιβλιοθήκη που ζητούσε λεει απόφοιτους Λυκείου… Ποιός έγραψε το mal du depart; Ο Καββαδίας!… Τι βιβλία θα παίρνατε σ’ ένα ταξίδι; τα πάντα του Καββαδία! Ευτυχώς θυμόμουν κι άλλους… όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει! Αν σας ρωτήσουν μην πείτε ο Ελύτης Χάσατε! Το’πε ο Σεφέρης που ήταν και διπλωμάτης!Εκείνη τη χρονιά πάντως πρέπει να ήταν που το Δίφωνο έδινε ένα cd με παραμύθια, γιατί θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι είχα γράψει και το παιδί με το ψαράκι! (όχι που δε θα κολλούσε ο Βασίλης στην κουβέντα…σας παρακαλώ δηλαδή! Παρατηθέ με να μεγαλώθω κι έρχεθαι θε οκτώ μέρεθ ακριβώθ και με κθαναπιάνειθ! ακριβώθ έτσι το έγραψα!!!) Έχουν περάσει τόσα χρόνια και ακόμα δεν μου’χει φύγει η απορία… τελικά εκείνη η αρχαιολόγος που πήρανε δουλεύει ακόμα; ποιό παραμύθι έγραψε; ήξερε κι αυτή τον Καββαδία η τζάμπα μου’φαγε ολόκληρη θέση;;; Πάντως για καλό και για κακό έπαψα να διαβάζω Καρυωτάκη, γιατί να μου το θυμηθείτε αυτός πρέπει να μου την έκανε τη ζημιά! Κι όλα κυλούσαν τόσο υπέροχα! Τί το’θελα;;;Την κορφή του Ψηλορείτη με παράπονο θωρώκαι με δάκρυα την Κρήτη φεύγω κι αποχαιρετώ10 Φλεβάρη ήταν όταν ξεκίνησα με μια φίλη για ταξίδι Θεσσαλονίκη - Κρήτη, 20 ώρες με το καράβι κι όλα τα μελοποιημένα ποίηματα του Καββαδία στο κασετοφωνάκι…Σημειώστε ότι η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη αλλά λίγο μ’ ένοιαζε γιατί ένιωθα σα να βρίσκομαι κάπου ανάμεσα στο Bay of Bisky και στη Μαρσίλια10 Φλεβάρη του 2005, 30 χρόνια ακριβώς από το θάνατο του Νίκου Καββαδία, Κρητικιά ούσα, έγραψα αυτήν εδώ τη μαντινάδα:΄Αμα πεθάνω προς Θεού μη κάνετε κηδεία!Χαρείτε γιατ’ εγνώρισα το Νίκο Καββαδία!Έχουν περάσει χρόνοι δέκα, κι εγώ απόμεινα παιδί!Κάπου εδώ η ιστορία μου τελειώνει… η μέρα είναι 17 του Σεπτέμβρη και το μόνο που θέλω να κρατήσετε για μένα είναι ότι με λένε Σοφία και είμαι καλά!Ευχαριστώ το φίλο Θωμά που ‘μου έδωσε την ευκαιρία να τα βγάλω όλα από μέσα μου!Ευχαριστώ το φίλο Οδυσσέα γιατί αν δεν ήταν το Κράτα λίγο ακόμα στις 8 Γενάρη 2004 εγώ δε θα έβγαζα τίποτα κι ίσως να μη μαθαίνατε ποτέ ότι υπάρχω!