nikos_world

Η πύλη στον ορίζοντα που βλέπω λευκή,
μέχρι να τη φτάσω έχει φύγει,
δεν την ονειρεύομαι, για να ‘ρθει μοναχή,
θα τη δω μπροστά μου να ανοίγει.Ποτέ μου δε θα πάψω, ν’ αγαπώ στη ζωή,
κανένας ας μην κλάψει για μένα,
πάρε τ’ όνομά μου, να με θυμάσαι κι εσύ,
να ‘σαι στης καρδιάς τ’ αγαπημένα.

Καλά να πάθω
και να τα πάθω.

Ξυπνάω στα χαράματα, ο ήχος νεκρός
βγάζω την καρδιά απ’ το συρτάρι,
βλέπω τις φάτσες σας κι ο αέρας ζεστός,
τότε πια ο ύπνος μ’ έχει πάρει.

Ποτέ δε θα πάψω, ν’ αγαπώ στη ζωή,
θα παίξω με τα ζάρια φτιαγμένα,
Μοιράζω τη ψυχή μου από δω κι από κει,
ποτέ κανένας ας μην κλάψει για μένα.

Καλά να πάθω
και να τα πάθω.

Στη Γερμανία κι αν βρεθώ κι αν ζω στην επαρχία,
δεν είναι λεπτομέρεια, μα της ζωής ουσία.
Τι κι αν με πας στη Ντίσνευ κι αν ζω στην Οκλαχόμα,
ο κόσμος μου θα χάνεται και θ’ αγαπώ ακόμα.

Καλά να πάθω
και να τα πάθω.

Πενήντα χρόνια τραγουδά, ακριβώς μισόν αιώνα,
το καλοκαίρι γήπεδο, στο στούντιο χειμώνα.
Πενήντα χρόνια γνώριμος, πενήντα χρόνια νιότης,
πενήντα χρόνια ακούγαμε τη μουσική στο ροκ της.

Γεννήθηκε στη Βάστα, Τετάρτη μεσημέρι,
γιατρός δεν τον ξεπέταξε, ένας Θεός το ξέρει,
οι συγγενείς που ήρθανε, απ’ το πρωί στο σπίτι,
άλλη δουλειά δεν είχανε, κοιτούσανε τη μύτη.

Μπίλυ, Μπίλυ, ακούμε το Βασίλη,
Μπίλυ, Μπίλυ και ξερό ψωμί.
Μπίλυ, Μπίλυ και όλοι οι άλλοι φίλοι,
αναζητούν τον Μπίλυ για μια συμμετοχή.
Μπίλυ, Μπίλυ, που ‘σαι βρε Βασίλη,
που ‘σαι Μπίλυ, Μπίλυ,
που ‘χεις πια χαθεί.

Μα αυτός σαν ξύπναγε, την έκανε κοπάνα,
κι αφού πουλιά δε βάραγε, χάζευε αεροπλάνα,
κι εκεί που γούσταρε, τον πήρανε με βία,
και τον μπαγλάρωσαν για χρόνια στα θρανία.

Κι ενώ τα θυμόταν όλα, είχε μυαλό ξουράφι,
ξέχασε να μεγαλώσει, έμεινε παιδάκι.
Για πάντα τώρα φίλοι τον ακολουθούνε,
Βασίλη ζούνε μόνο, για να σε ακούνε.

Ύπνε που θέλεις τα παιδιά, ώι και πάρεις το Βασίλη,
σαν το καταλάβουνε, θα σε ξεσκίσουνε οι φίλοι.
Η Σφεντόνα του ακούστηκε, σχεδόν πριν δέκα χρόνια,
τραγούδι που θες-δε θες, θα τ’ ακούς αιώνια.

Παλιέ φίλε, ροκά τραγουδιστή, οικογενειάρχη,
σε θέλει η Νικολέτα, η Ελένη κι ό,τι λάχει.
Τη συναυλία, ένα ταξίδι ξεκινάει ολονυχτίς,
σα γεμίζει σκόνη του γήπεδου η γης.

Παλιέ, ροκά τραγουδιστή, έχεις χρόνια ζήσει,
κρίμα που τα νιάτα σου, σε έχουνε αφήσει.
Κι αν κάποτε λείψει, η μουσική, ο ήχος, η εικόνα,
για σένα τώρα γράφω μία δεύτερη Σφεντόνα.

Κι αν η ζωή απ’ το παιχνίδι, θέλει να σε βγάλει,
κι αν νομίζεις, πως στη σκηνή, δε γυρίζεις πάλι.
Θα ‘μαστε κοντά σου πάνω από το σώμα,
και θα λέμε Βασίλη, σ’ αγαπάμε ακόμα.

Κι αν ήταν σήμερα Δευτέρα,
εδώ ακόμα ως την Κυριακή,
θα μιλά ο Μπίλυ όλη μέρα,
χωρίς καμμιά διακοπή.

Όσα τραγούδια και αν γράφει,
την καρδούλα μας θα σκάβει,
δίπλα του πάντα θα ‘ναι φίλοι,
κι όλοι ακούμε το Βασίλη.

Υπάρχει πατριώτη ένας λαός,
κι όμως είναι ακόμα ζωντανός.

Τότε πατριώτη, ο λαός,
θα ‘χει νόημα, να είναι ζωντανός.

Άλλη μια μέρα, από τραγούδια βραχνιασμένοι,
με τραγούδια, πολλά νέα και παλιά.
Είσαι κοντά μου, η ψυχή σου μου μένει,
και στην καρδιά μου, η φωνή σου μου κυλά.

Και ο Βασίλης, απ’ τα λόγια τα δικά του,
και μαγεμένος, απ’ του χάους τις ματιές.
Από την πίστα, ξεριζώνει την καρδιά του,
και μας τη δίνει, στις δικές μας καρδιές.

Με μια αγάπη δυνατή και το Βασίλη,
και με τραγούδια δυνατά ή τρυφερά.
Όλο το βράδυ ακούνε όλοι οι φίλοι,
και ξεσπάμε σε ό,τι μας πονά.

Τα δισκάκια του πολλά κι η ιστορία,
που συνεχώς μεγαλώνει κι αυτή γερά.
Έτσι κατέληξα δίχως μιαν αιτία,
να είσαι μέσα, στην καρδιά βαθιά.

Πάνω στο στέκι είναι πολλές οι αγκαλιές,
κι είναι τα μέλη του συχνά κι ένα σωρρό.
Έλα και μέτρα πόσες σ’ αγαπάν ψυχές,
μέσα σ’ αυτές υπάρχω και εγώ.

Με μια αγάπη δυνατή και το Βασίλη,
και με τραγούδια δυνατά ή τρυφερά.
Όλο το βράδυ, ξενυχτάμε όλοι οι φίλοι,
μα σ’ αγαπάμε κι αυτό πολύ μετρά.

Ούτε τσιγάρο, ούτε καφέ, ούτε ποτό,
για την παρέα του Βασίλη, μόνο αυτό,
ένα στέκι που μπαίνουν μόνο οι φίλοι,
είναι το στέκι των φίλων του Βασίλη.

Είναι το στέκι, που συχνάζω,
είναι το στέκι, που αγαπώ.

Η ψυχή αγαπημένη του πατέρα του σοφού,
μέσα μας κυλά το αίμα ενός θρύλου ζωντανού.
Μες στις φλέβες μας χτυπάει η δική σου η φωνή,
σ’ αγαπά και σε πονάει το Βασιλικό παιδί.

Τα Βασιλικά παιδιά σου, αγαπώ σαν αδερφός,
να ‘ναι κάθε μέρα θέλω, ο καιρός μας καθαρός.
Να ‘χεις πάντοτε υγεία και ατέλειωτα παιδιά,
να σου ανήκει η ιστορία, κράτα Μπίλυ μας γερά.