Πόρτο Ρίκο

Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη
στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλι,
γιατί όλη τη ζωή του την εξόδεψε
παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη.

Θυμάμαι σαν παιδί γελούσε κι έλεγε
στη σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου,
τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας,
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του.

Μα ο κόσμος προχωρά, χωρίς να μας ρωτά,
κλεισμένοι δρόμοι, κλέφτες κι αστυνόμοι,
αγάπα το κελί σου του 'παν κι ύστερα,
έξω πιο μόνος, μα γελούσε ακόμη.

Μια νύχτα μεθυσμένη παίρνει ανάποδες,
ημερολόγια καίει και πτυχία,
το χάραμα μπαρκάρει σε πειρατικό
για της ζωής του τη σκηνοθεσία.

Αλγέρι, Αλεξάνδρεια, South Africa,
στο Άμστερνταμ δυο τέρμινα και κάτι,
γλιστρούσαν οι αγάπες μες στα μάτια του
σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη.

Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιαστα
και της καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα,
σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα
λες κι έψαχνε το φως μες στην ξεφτίλα.

Κάποια ζεστή βραδιά σ' ένα μπλουζάδικο
άκουσε να φαλτσάρει η μουσική του,
τ' αφεντικά στο δρόμο τον πετάξανε,
τα στίγματα σαν είδαν στο κορμί του.

Κι η Σύλβια που με πάθος τον αγάπησε,
δεν έλλειψε στιγμή απ' το πλευρό του,
ζητώντας με μανία στην αγκάλη του
την κόλαση και τον παράδεισό του.

Σαλπάρησε μια νύχτα με πανσέληνο
και στο στερνό του γράμμα μου 'χε γράψει,
αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Τα χρόνια έχουν περάσει δε θυμάμαι πια,
Ερνέστο τον ελέγανε ή Νίκο
κι ακόμα συγχωρήστε με που ξέχασα,
αν χάθηκε στο Μετς ή στο Πορτο Ρίκο.

Όσο για μένα είμαι πάντα εδώ
με των ματιών σας τη φωτιά σημαία.
Είν' όμορφα απόψε που ανταμώσαμε,
μ' αρέσει ν' αρμενίζουμε παρέα.