Καταδότες

Η μοναξιά σου κρύωσε,
τρυπάει τον ώμο,
ο χρόνος σου τελείωσε,
μένεις στο δρόμο.

Σε παίρνουνε τα αίματα,
γυμνό σε τρώνε,
σε κόβουνε τα βλέμματα
της νύχτας μόνε.

Φοράνε τζιν και κόβουν βόλτες
της εποχής μου οι καταδότες,
πίνουν ποτά, μασάν παγάκια,
φτύνουν γυαλιά μες στα τασάκια.

Και τα όνειρά σου μες στα μάτια σε κοιτάζουν
και σέρνουν κάτι πόθους γερασμένους,
μοιάζουν γυναίκες, που τους ήρωες αγκαλιάζουν
και τους φορτώνουν στα κρεβάτια ηττημένους.

Μα όταν θα κλείσεις, όταν θα τελειώσεις,
όταν διαβάσεις πολλά γραμμένα,
θα δεις, πως όλα μπορούνε να υπάρχουν,
να συνεχίζουν χωρίς εσένα.

Φοράνε τζιν και κόβουν βόλτες
της εποχής σου οι καταδότες,
πίνουν ποτά, μασάν παγάκια,
φτύνουν γυαλιά μες στα τασάκια.