Γυναίκα

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία,
παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα,
αλλού σε λέγανε Γιουδίθ εδώ Μαρία,
το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλλιά μου,
μια τσιμινιέρα με όρισε, στον κόσμο και σφυρίζει,
το χέρι σου μου χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δε με ορίζει.

Βαμμένη να σε φέγγει κόκκινο φανάρι,
γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια μοίρα,
καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Άλτα Μίρα.

Σαλτάρει ο γλάρος, το δελφίνι να στραβώσει,
τι με κοιτάς, θα σου θυμίσω εγώ που μ' είδες,
στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει,
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις πυραμίδες.

Βαμμένη να σε φέγγει φως αρρωστημένο,
διψάς χρυσάφι, πάρε, ψάξε, μέτρα,
εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω,
πως να μου γίνεις μοίρα, θάνατος και πέτρα.