Ελλάς - Στρατιώτης

Το πρωτάθλημα αρχίζει,
η εξέδρα πλημμυρίζει,
γίνεται χαμός σε κάθε γκολ.

Μα το derby είναι στημένο
κι από πριν ξεπουλημένο
κι εσύ πνίγεσαι με δίχρωμα κασκόλ.

Ελλάς, Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου μ' εμάς,
Ελλάς, Ελλάς, μίλα μας και μη μας αγαπάς.

Μπόρα είπες, θα περάσει,
μα ο κόσμος τα 'χει χάσει,
τα σκουπίδια δίνουν πάρτυ στα στενά.

Τα FM και τα κανάλια,
έχουν σφίξει σαν τανάλια
κι οι αφίσες φτύνουν μέλι με καρφιά.

Ελλάς, Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου μ' εμάς,
Ελλάς, Ελλάς, μίλα μας και μη μας αγαπάς.

Μέσα σ' όλη αυτή τη δίνη,
όρθιο πες μου τι θα μείνει,
σου φωνάζω, μα εσύ δε μου μιλάς.

Ψάχνεις για το μεγαλείο,
που σου μάθαν στο σχολείο
κι εγώ ξένος μετανάστης σου Ελλάς.

Ελλάς, Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου μ' εμάς,
Ελλάς, Ελλάς, μίλα μας και μη μας αγαπάς.

Δε γουστάρω τα στημένα,
έρχομαι ξανά σ' εσένα,
δυο μαζί μπορούμε, δώσ' μου δυο φιλιά.

Όλα μοιάζουνε χαμένα,
μα καλή μου έχω εσένα,
παίρνω φόρα απ' τη δική σου αγκαλιά.

Ελλάς, Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου μ' εμάς,
Ελλάς, Ελλάς, μίλα μας και μη μας αγαπάς.

Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Στίχοι: Κωστούλα Μητροπούλου

Του 'παν θα βάλεις το χακί,
θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή
και ήρωας θα γίνεις.
Εκείνος δε μιλάει πολύ,
του 'ναι μεγάλη η στολή
και βάσανο οι αρβύλες.

Το εμβατήριο που του 'μαθαν να λέει,
είναι μονότονο και του 'ρχεται να κλαίει.
Είναι μονότονο και του 'ρχεται να κλαίει,
το εμβατήριο που του 'μαθαν να λέει.

Δεν του 'γραφε ποτέ κανείς,
τις νύχτες ξύπναγε νωρίς
και μίλαγε για λάθος.
Μια μέρα έγινε στουπί,
πέταξε πέρα τη στολή
και έκλαψε μονάχος.

Το εμβατήριο που του 'μαθαν να λέει,
είναι μονότονο και ντρέπεται να κλαίει.
Είναι μονότονο και ντρέπεται να κλαίει,
το εμβατήριο που του 'μαθαν να λέει.