Κωπηλάτης

Δωδεκάχρονο το βλέμμα, κόκκινο βαθύ σαν αίμα
ποιά ματιά να σου χαρίσω να σε δω να μου γελάς
να φανερωθεί το άστρο, της ψυχούλας σου το άσπρο
να σε δω μαζί με τ' άλλα, τα παιδιά, να κολυμπάς
Σ' ένα θαλασσί σεντόνι, να πετάς σαν το μπαλόνι
στου παραμυθιού τη χώρα, στην αγκαλιά της Χαλιμάς

Πίσω από τη λάμψη θαλασσί το φως λειώνει , το μέταλλο
οσμή, οσμή θανάτου
Ψάχνεις φεγγίτες να σου πουν το πώς
κι είσαι το αχ, καταμεσής του άσπρου πάτου

Δρεπανηφόρα χέρια σ' οδηγούν εργοδηγοί, Σπαρτιάτες ιερείς, δικάζουν κι εκεί μεσ' το λυκόφως, σ' απειλούν και στον Καιάδα σε κατά-καταδικάζουν

Ποια μυθική μητρότητα γεννάει παλικαράκι δώδεκα χειμώνων
για δες το, σαν το ψάρι σπαρταράει μπρούτζινα λέπια και ζωή, ζωή αιώνων

Σκλάβος και κωπηλάτης, παραγυιός χτισμένος σε γαλέρα των βαρβάρων πάροδος κάπου εκεί στην Αχαρνών μηχανουργείο, χωνευτήρι, τάφος
κι εσύ στο πιο γλυκόπικρο σου άνθος ρωτάς φεγγίτες να σου πουν

Γύρω κρανίου τόπος γοερός
γρέζια χρυσίζουν, γλώσσες της φωτιάς γιορτάζουν
κρότοι, που βρίσκουν χρόνο να κρυφτούν μένουν μετέωροι και σε εξουσιάζουν

Κι εκεί που ο νους σου πάει να χαθεί
κάτι σαν ίχνος, σαν φυγής το σπέρμα
είναι που δεν κρατιέται η ψυχή
πες το ξανά, πες το ξανά, κι ας είναι ψέμμα

Πόδια που βιάζονται να ξεχαστούν παραθυράκι, μια σταλιά ο κόσμος άγγελοι κολασμένοι σε κρατούν
και συ ο πιο μικρός στους λωτοφάγους πνεύμα και σάρκα σε ανθρωποφάγους ρωτάς φεγγίτες να σου πουν

Δωδεκάχρονο το βλέμμα, κόκκινο βαθύ σαν αίμα
ποια ματιά να σου χαρίσω να σε δω να μου γελάς