Ήτανε νέοι

Οι δρόμοι ήταν σκοτεινοί και λασπωμένοι, λασπωμένοι,
το πιάτο στο τραπέζι λιγοστό,
το φιλί στο κατώφλι ήταν κλεφτό
κι έρωτας μέσα στης καρδούλες κλειδωμένοι.

Ήτανε νέοι, ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
κι έτυχε να 'ναι και καλή σοδειά.

Τα βράδυα ξενυχτούσαν στα υπόγεια, στα υπόγεια
και σβάρνα ολημερίς στις γειτονιές,
αχ τα σοκάκια εκείνα κι οι γωνιάς,
σφιχτά που φύλαξαν τα τίμια λόγια.

Ήτανε νέοι, ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
κι έτυχε να 'ναι και καλή σοδειά.

Δεν ξέρανε πατέρα, μάνα, σπίτι, μάνα, σπίτι,
έναν δε δίναν για το σήμερα παρά,
δε ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά,
δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη.

Ήτανε νέοι, ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
κι έτυχε να 'ναι και καλή σοδειά.