Δρόμος

Τώρα μακραίνουμε, πύργοι, παλάτια,
κλαίνε μου οι θύμισες, κλαίνε τα μάτια.
Τώρα θανάσιμη νύχτα με ζώνει,
μέσα μου ογκώνονται οι άβραστοι πόνοι.

Μ' είδαν, προσπέρασαν, όσοι αγαπάω,
μόνος απόμεινα κι έρημος πάω.

Όσο τ' ανέβασμα του άχαρου δρόμου
στρεφοκοιτάζοντας μπρος στ' όνειρό μου.
Μόλις και φαίνονται οι άσπρες εικόνες,
αντιχαμόγελα μες στους χειμώνες.

Μ' είδαν, προσπέρασαν, όσοι αγαπάω,
μόνος απόμεινα κι έρημος πάω.

Αεροσαλεύουνε κρίνοι και χέρια,
ήλιοι τα πρόσωπα, μάτια τ' αστέρια.

Είναι κι ανάμεσα σ' όλα η αγάπη,
στο πρώτο φίλημα κόρη που εντράπη.
Κι όλο μακραίνουμε, πύργοι, παλάτια,
κλαίνε μου οι θύμισες, κλαίνε τα μάτια.