Αγάπη

Δροσούλα το ιλαρό, το προσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδείλι,
πως μ' έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πως εγελάσαν τα πικρά μου χείλη.

Σάμπως τα μάτια της δε μου είπανε ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος
και λύγισα σαν από τρυφερότις,
εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος.