Μπαλάντα για το Γιάννη Κ

Μάτια που γυαλίζουν στις γωνίες,
τρύπες από σύριγγες ηχούν,
στα στενά σοκάκια οι αγωνίες
σέρνονται και σ' ακολουθούν.

Κατέβηκες στα στέκια του Περαία,
μέσα από δωμάτια σκοτεινά,
κινήθηκες αργά στην προκυμαία,
Γιάννη πες μου ποιος σε κυνηγά;

Το πρωί καράβι για τη Θήρα,
βρέθηκες στην Οία να μεθάς
με δυο Αγγλίδες κι άλλη μια Γαλλίδα,
Γιάννη πες μου αν τις αγαπάς.

Κάποια μαύρη πήρες μες στο πλοίο,
που ήρθε απ' το Μαρόκο να σε βρει,
έφτανε για να μην κάνει κρύο
κι αύριο ποιος ξέρει τι θα βγει;

Στήνεις μια κομπίνα στην Αθήνα,
κάτι λέει με κάνναβη ινδική,
το 'γραψαν μάλιστα κι οι εφημερίδες
κι έτσι βρέθηκες στη φυλακή.

Φτήνια μέσα κι ό,τι θέλεις,
ό,τι η ψυχή τραβάει, θα το βρεις,
χρήμα να 'χεις μόνο να πληρώνεις
ή καρφί να γίνεις ή στηθείς.

Πέσανε τα μέσα μ' ένα θείο,
που ήξερε ανθρώπους ειδικούς,
χάθηκε μισό ξενοδοχείο
και να 'σαι έξω-μέσα σε τρελλούς.

Άκουσες να λεν για τη Βομβάη,
σκέφτηκες να πας και προς τα εκεί,
εκεί που οι τροβαδούροι λέν πεθαίνουν,
πριν να ξημερώσει το πρωί.

Είπαν πως οι μπάτσοι σε βουτήξαν
κι άλλοι πως γυρνάς στην Αφρική,
πέταξες ψηλά κι ας λέν σε ρίξαν,
Γιάννη δε σε χωράει όλη η γη.

Κιθάρες θα σου πρέπαν συνοδία
σε μια Μερσέντες πάνω ασημιά,
ροκ ορχήστρα θα 'ναι η κομπανία,
μόνο που δε θα 'σαι εκεί πια.

Γιάννη σε θυμάμαι, δε στο κρύβω,
μαζί με ζήλεια, ίσως και θυμό,
κινήσαμε παρέα αλλά σε λίγο,
έφυγες εσύ κι έμεινα εγώ.