Στο ίδιο έργο θεατές (καλησπέρα)

Στο ίδιο έργο θεατές
χαμένης νύχτας εραστές
με μια κιθάρα στης Αθήνας τον εξώστη.
Από το σήμερα στο χθες
της απουσίας φοιτητές
με έναν ήχο στην ψυχή ναυαγοσώστη.

Ό,τι ακούω να ακούς,
μέσα σε κόσμους μυστικούς
θ' ανακαλύψεις μια πατρίδα ξεχασμένη,
παραδομένη στους καιρούς
και σε πελάτες πονηρούς
σε συμπληγάδες μια ζωή παγιδευμένοι.

Στο ίδιο έργο θεατές,
εσύ κι εγώ τραγουδιστές,
φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας.
Οι ήχοι μας διαδηλωτές
και τα στιχάκια εμπρηστές,
αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας.

Σενάριο χωρίς πλοκή,
της ιστορίας εμπλοκή,
αυτά τα χρόνια που χρεώθηκες να ζήσεις.
Με ποια τραγούδια να σωθείς,
με ποιους δικούς σου να βρεθείς
και ποιαν αλήθεια τώρα πια να μαρτυρήσεις.

Θα βρούμε αλλιώτικους ρυθμούς,
στου τραγουδιού μας τους γκρεμούς
θα περπατήσουμε κι απόψε ακροβάτες
μέσα από λόγια και λυγμούς,
της εποχής μας τους χρησμούς,
να ξεκολλήσουμε απ' τις οφθαλμαπάτες.

Στο ίδιο έργο θεατές,
εσύ κι εγώ τραγουδιστές,
φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας.
Οι ήχοι μας διαδηλωτές
και τα στιχάκια εμπρηστές,
αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας.

Στο ίδιο πάντα σκηνικό
και στης ψυχής τον πανικό,
απόψε πνίγομαι, χρειάζομαι αέρα.
Θέλω ν' αρχίσω από δω,
αλλιώς τα πράγματα να δω,
να πω στον κόσμο μια δική μου, μια δική μου καλησπέρα.

Στο ίδιο έργο θεατές,
εσύ κι εγώ τραγουδιστές,
φανατικοί της πιο φευγάτης εξουσίας.
Οι ήχοι μας διαδηλωτές
και τα στιχάκια εμπρηστές,
αυτό το έργο είναι παιχνίδι φαντασίας.