Σπάνε οι χορδές μου

Σαν ένας τοίχος με συνθήματα κι αφίσες
έγινε η σχέση που σου είχα εμπιστευτεί,
σαν κάποια στάση που με νύχτα και βροχή,
το τρόλλεϋ που 'φυγε, στέκεται και κοιτάει.

Τώρα μοιράζομαι τη νύχτα μοναχός μου
κι είναι απόψε, που σε θέλω πιο πολύ,
με προσπερνάει στη στροφή ο εαυτός μου,
βγάζει μια εικόνα σου και με πυροβολεί.

Σπάνε οι χορδές μου, σπάνε σα γυαλί,
μου χαρακώνουν ετούτη την μπαλάντα,
να στη χαρίζω, θα 'ναι η αμοιβή,
κάθε φορά που θα ερωτεύεσαι για πάντα.

Με την κιθάρα μου σκιτσάρω μια μορφή,
σου τη χαρίζω για τ' απομνημονεύματά σου,
η φάτσα μου είναι με τη μύτη τη στραβή
κι ένα σημάδι στο λαιμό απ' τον έρωτά σου.

Σε βλέπω πάντα πίσω απ' τον καπνό,
σε μια γωνιά να κρύβεσαι απ' τα φώτα.
Να 'τανε λέει, χωρίς να σου το πω,
να 'ρθεις εδώ, να μου σκουπίσεις τον ιδρώτα.

Σπάνε οι χορδές μου, σπάνε σα γυαλί,
μου χαρακώνουν ετούτη την μπαλάντα,
να στη χαρίζω, θα 'ναι η αμοιβή (πάρ' τη γι' αμοιβή),
κάθε φορά που θα ερωτεύεσαι για πάντα.