Που είσαι

Έβρεχε εκείνο το βράδυ, έβρεχε,
ανέβηκα τα σκαλιά, κανείς στην κάμαρα, έβρεχε,
ετρεμε στ' ανοιχτό παράθυρο η κουρτίνα, έβρεχε.
Φεύγω, μη ζητήσεις να με βρεις, αγαπώ άλλον, έγραφε,
αγαπώ άλλον.

Που είσαι; Που να πάω;
φυσάει, κρυώνω.

Δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φώτα, έβρεχε,
ζευγάρια αγκαλιασμένα κάτω απ' τις ομπρέλες τους,
σε λίγο θ' ανάβουνε το φως, θα κοιτάζονται στα μάτια
και θα πετάν από πάνω τους όλη τη μοναξιά, έβρεχε.
Οι φωτεινές ρεκλάμες θ' ανοιγοκλείνουνε τα μάτια τους,
όλα στην εποχή μας διαφημίζονται γιατί όχι κι αυτό.
Αγαπώ άλλον, με κόκκινα πελώρια γράμματα,
θα 'ταν υπέροχη διαφήμιση, γιατί όχι κι αυτό,
αγαπώ άλλον.

Που είσαι; Που να πάω;
φυσάει, κρυώνω.

Που, που είσαι;