Στο πεζοδρόμιο

Πιάστηκε απ' τη χειρολαβή, χτύπησε στάση,
φρενάρησε το πράσινο να κατεβεί.
Μου γέλασε, μου 'πε προχώρησε με βιάση,
να 'χεις το νου σου, μη φανεί καμιά στολή.

Τρεις το πρωί στον Πειραιά με λασπονέρια,
χοντρά χαρτόνια, στα σκαλιά καθίσματα,
τα καραβάκια της γραμμής για Σαλαμίνα,
αργοσαλεύαν στου Νοτιά τα κύματα.

Στο πεζοδρόμιο, στο πεζοδρόμιο
με τις κουβέντες να μυρίζουν μακελιό.
Στο πεζοδρόμιο, στο πεζοδρόμιο
και η ανάγκη να σου φέρνει πανικό.

Τριγύρω απόκληροι πρεζάκηδες φευγάτοι,
σκάρτες φιγούρες χαρακίρι στις γωνιές
κι εκείνος έφεγγε πανσέληνος γεμάτη,
μια αυταπάτη μέσα σ' όλες τις βρωμιές.

Του νόμου η τάξη σε αλλόκοτα παζάρια,
της προστασίας οι κρυφοί προμηθευτές,
ξανθές γυναίκες που τις μοίρασαν στα ζάρια
με τη ζωή τους ξεχρεώνουν ρουφιανιές.

Στο πεζοδρόμιο, στο πεζοδρόμιο
με τις κουβέντες να μυρίζουν μακελιό.
Στο πεζοδρόμιο, στο πεζοδρόμιο
και η ανάγκη να σου φέρνει πανικό.