Ένα καράβι

Ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο
με κάτι ναύτες τρελλούς πειρατές,
σηκώνει άγκυρα αγριοχάραμα,
υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις κενές.

Όταν βραδυάζει, που λες στο κατάστρωμα
χίλια φωτάκια θ' ανάβουν μικρά,
στη συντροφιά μας θα έρχεται ο άνεμος,
να μας σφυρίζει τραγούδια παλιά.

Άντε να λύσουμε
και ξεκινήσουμε
και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ.
Να ξενυχτήσουμε
και να μεθύσουμε,
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ.

Ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο
λύνει τους κάβους κι ανοίγει πανιά,
αφήνει πίσω στραβά και παράλογα,
σηκώνει άγκυρα για μακριά.

Θα ξημερώνουμε πάνω στη θάλασσα,
θα βγαίνει ο ήλιος να κάνει βουτιές,
ο παπαγάλος θα λέει, τους ξεφύγαμε
κι εμείς θα ψάχνουμε γι' άλλες στεριές.

Άντε να λύσουμε
και ξεκινήσουμε
και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ.
Να ξενυχτήσουμε
και να μεθύσουμε,
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ.

Ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο
με κάτι ναύτες τρελλούς πειρατές,
σηκώνει άγκυρα αγριοχάραμα,
υπάρχουν θέσεις, αν θέλεις κενές.

Άντε να λύσουμε
και ξεκινήσουμε
και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ.
Να ξενυχτήσουμε
και να μεθύσουμε,
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ. 

Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Δε θα 'ταν σήμερα Δευτέρα,
αν δε ξυπνούσαμε μαζί.
Δε θα 'χε όνομα η μέρα,
αν δεν της έδινες εσύ.

Δε θα 'ταν η βροχή να πέφτει,
αν δε μας έβρεχε μαζί.
Δε θα 'χα εικόνα στον καθρέφτη,
αν δε με κοίταζες εσύ.

Όσα τραγούδια και να γράψω,
πάλι τον ήχο σου θα ψάξω
κι όση αγάπη σου 'χω στείλει,
είν' από μένα το Βασίλη.

Δε θα 'ταν τ' όνειρο δικό μου,
αν δεν κοιμόμασταν μαζί.
Δε θα 'χε φως το γόητρό μου,
αν δε με φώτιζες εσύ.

Δε θα 'ταν η φωνή δική μου,
αν δε μιλούσαμε μαζί.
Δε θα 'χε ιδρώσει η μουσική μου,
αν δεν την άκουγες εσύ.

Όσα τραγούδια και να γράψω,
πάλι τον ήχο σου θα ψάξω
κι όση αγάπη σου 'χω στείλει,
είν' από μένα το Βασίλη.