Παραμύθι της βεντάλιαςc

Ένα περιμένω, κόκκινο και ξένο
σα να πέρασε απ' τον ουρανό
σύννεφο της πόλης χρώμα αλκοόλης
μυρωδιά από "φεύγω" και πηλό
Κι όλη αυτή η λάσπη
στο πρόσωπο σου αστράφτει
κι είσαι πια εικόνα σε βιτρώ

Μια γυμνή ρυτίδα, κάλπικη σφραγίδα 
άνοιξε μια πόρτα στον καιρό
Σ' έντυσε λουλούδι, σ΄έβαψε με χνούδι
κι είπε κατεβαίνω κάπου εδώ
Κι ύστερα από χρόνια 
σου 'στειλε μπάλονια
για να παίζεις με το φως κρυφτό

Κοιμήσου, στο παραμύθι της βεντάλιας
κοιμήσου, στα φτερά των εποχών 
κοιμήσου στα πηγάδια των λεωφόρων
στ' ατέλειωτα ζιγκ-ζαγκ λευκών γραμμών
κοιμήσου στις αψίδες των βαρβάρων
σ' αντένες, σε οθόνες, σε γκροπλάν

Στις άδειες τις λαμαρίνες, των σχημάτων
στη σάρκα των θλιμμένων κοριτσιών
στις στείρες επιγραφές των διοδίων 
στις ράγες των ασύρματων συρμών
Κοιμήσου στην πλατεία διχονοίας
στο τέρμα της οδού του μεταξιού
στη θλιψη των κλειστών ξενοδοχείων
στα στέκια που τα σώματα γλυστρούν

Κοιμήσου στο κρεβάτι που ουρλιάζει 
σαν κείνο το σκυλί που στο 'χε πει
αν ειναι να ζαρώσεις απο ανία
καλύτερα σαν κάρβουνο να ζεις

Κοιμήσου σε πακέτα δεδομένων
στη λάμψη δακρυγόνα που κερνάει
στις κόκκινες κηλίδες της ασπίδας
το γυάλινο τομάρι που κρατάει
Κοιμήσου στου βεγγαλικού τη φρίκη
που ζει για μια στιγμή κι ύστερα σκάει

Ένα περιμένω, κόκκινο και ξένο
σα να πέρασε απ΄τον ουρανό 
σύννεφο της πόλης, χρώμα αλκοόλης
μυρωδιά από "φεύγω"