Χαλικάκι

Μυστικά, υγρά τραγούδησε μου τα φτηνά παράπονα σου πες μου πριν σε δω σκιά τυφλή στο βάζο χαλικάκι στο νερό που αλλάζω
Έλα, έλα μην τρομάζεις πάλι
έτσι στο 'πα μη σε δουν κι άλλοι να πετάς το δάκρυ σου στο πιάτο μεσ' τη θλίψη σου να πιάνεις πάτο
Θέλω να σε δω μ' οργή στα μάτια
να βουτάς τρελλή στα σκαλοπάτια στη βροχή να κλαις να βρίζεις λάμψη να 'σαι μεσ' το φως ν' ανθίζεις
Μεσ' τη νύχτα να φανεί σημάδι σαν την αστραπή λεπίδας χάδι
να ματώσει τ' άσπρο σου το δέρμα να πνιγώ μεσ' τ' άγριο σου βλέμμα
Να ξεγελάς τη κάθε μέρα
με μια σκόρπια, ψόφια καλημέρα να λες τη νύχτα σου αγάπη
και ξανά να της γυρνάς τη πλάτη
Να ξαναζείς μεσ' απ' τη στάχτη της ήβης σου το πρώτο αγκάθι να ντύνεσαι ωμή τη βία μισότρελλη κι αστεία μισότρελλη κι αστεία
Η πληγή θυμάται το μαχαίρι πιο αστέρι κράταγες στο χέρι όταν είδες όνειρο πως θα 'ρθω σαν οργής θεός να σε δικάσω
Σώμα της βροχής δε με τρομάζεις όσο κι αν γελάς στη θλίψη μοιάζεις κι όμως θέλω να σε δω ν' αλλάζεις να λυτρώνεσαι και να γιορτάζεις
Πλάι στου υπόνομου τη ρότα
να σε παίρνω με ορμή σαν πρώτα να ραγίζουν οι κραυγές τα φώτα
κι οι ψυχούλες τ' ουρανού τη βόλτα