Το Λαύριο φέγγει

Άσφαλτος που ζωντανεύει το χρησμό, το δρόμο
Πως ξεχνιέσαι στις στροφές του, χάνεσαι στο χρόνο
Ποιοι χαρταετοί στο βλέμμα σου μιλούν για δέρμα
Λες το χρώμα είναι κέρμα κι όλα τ’ άλλα ψέμα

Πάνω στη μάντρα μου γελά
Των μεταλλείων η σκουριά
Και ‘συ να λες είναι το κάρμα
Μια ξεχασμένη μυρωδιά
Από λιγνίτη και φωτιά
Και ‘συ να ζεις ξανά το δράμα

Κοίτα γύρω σου τις χώρες, του κρυφού του φόβου
Των χρωμάτων τη μαγεία, τη ματιά του νόστου
Φως γαλάζιο σε τυλίγει και η πόλη γέρνει
Της Μακρόνησου καθρέφτης, δες το Λαύριο φέγγει

Το δέρμα μου θα σου το πει
Η σιωπή είναι ντροπή
Δες γύρω φλέγεται ο χάρτης
Δε θα μ΄αγγίξει ο καιρός
Κύτταρο είμαι του παντός
Της αρμονίας μετανάστης

Κάρβουνο και σιωπή
Γεννούν ντροπή, ανάσα που νοσεί
Άκου την κρυφή φωνή
Το Λαύριο φέγγει κι έχει να σου πει