Έξι του Δεκέμβρη

Ιδρωμένη νύχτα, χάρτινη
Ιπποκράτους λάμψη, σάρκινη
Οδοφράγματα τα φώτα της
Βάρδια των τρελλών

Πεταλούδες, πόρνης σύμβολα
Χώρα, απουσίας σύνολα
Χνούδι θαλασσί στο βλέμμα σου
περιπολικών

Άγγελε της πόλης, του παραμυθιού
Τόξο, βέλος του χαμού
Ποιος τρομάζει, ποιος κερνάει τη λεία σου
Τ’ άδικο της βίας σου

Ποδοβολητά, φτερούγισμα
Φράχτης του μυαλού, νανούρισμα
Ψάχνω να σε βρω, στο σύννεφο
Του κατάλευκου καπνού

Έλα να κρατήσω τ΄άδειο σου φιλί
Σε μια κόκκινη στιγμή
Το σπασμό του στήθους, της ανάγκης σου
Της ωμής αγάπης σου

Νύχτα των γυμνών θεών και θύμα τους
Το δεκαεξάχρονο το βήμα τους
Κοίτα τις μητέρες, τ’ άψυχο
Πως τ΄αγκαλιάζουνε

Νύχτα της σταχτιάς οργής, της έκρηξης
Της βαμμένης αφορμής, της έκπληξης
Νύχτα συμφωνία, αυτών 
που μέσα τους σπαράζουνε

Νύχτα του Δεκέμβρη
λείπει του Δεκέμβρη
νύχτα του Δεκέμβρη
έξι του Δεκέμβρη

Νύχτα της λοβοτομής, της νάρκωσης
της πέτρινης επιδρομής, της άλωσης
νύχτα ανθρωπόμορφων σκιών
που πάλι πλησιάζουνε

Νύχτα της καυτής βροχής, ο χείμαρρος
Των δακρύων, της φυλής κατήφορος
Νύχτα, χειρουργείου φως
Κι οι φύλακες τρομάζουνε

Νύχτα του Δεκέμβρη
Έξι του Δεκέμβρη

Νύχτα και ο ουρανός ανάποδα
Πιο παιδί θα πέσει πλάι στα κράσπεδα
Σκύψε πάνω στη πληγή
Με χείλη που βουλιάζουνε

Νύχτα του Δεκέμβρη
λείπει του Δεκέμβρη
νύχτα του Δεκέμβρη
έξι του Δεκέμβρη