Στην πλατεία

Η βροχή, η στιγμή, σαν ποτάμι
Νήμα μπλε, σε κρεμάει στο πλοκάμι
Στα σκαλιά κι η πλατεία παλάμη

Και πέρα απ’ το μουρμουρητό
Της βίας το χασμουρητό
Μοιάζεις γυναίκα και θεριό

Στη πλατεία
Στο κόκκινο σου φόρεμα λαγνεία
Ιδέα ήσουν κι έγινες αιτία, η ουσία
Όσα μου τρέφουν το μυαλό

Στη πλατεία
Απρόσμενα, δεν έχει σημασία
Το πλήθος που ΄ναι ένταλμα και λεία
Υστερία
Όσα μου θάβουν το μυαλό

Δίχως να στο πω, μαζί μου παίξε
Πιάσε το χέρι μου και τρέξε
Σκύβουν τα λάβαρά μου εμπρός
Στα βλέφαρα σου, στα φτερά σου

Να σε πω Περσεφόνη είναι λίγο
Απειλή αν σε δω θα ξεφύγω
Μα σε νοιώθω, στιγμή και μείνω

Και ‘κει στο πλάι της στολής
Της λάμψης της χρωματιστής
Λαίμαργες φλόγες της ντροπής

Στη πλατεία
Τα κράσπεδα χορεύουν με μανία
Αιχμή του κεραυνού η πειρατεία
Η συμμορία
Όσα μου θάβουν το μυαλό

Στη πλατεία το φόρεμα σου θύελλας λυχνία
Στο γκρίζο νεφέλωμα, εστία
Φωταψία
Όσα μου τρέφουν το μυαλό

Δίχως να στο πω, μαζί μου παίξε
Πιάσε το χέρι μου και τρέξε
Να γεννηθείς ξανά μπροστά 
Στα βλέφαρα μου, στη ματιά μου