Τι χρώμα έχει

Τι χρώμα έχει μια συγγνώμη σου
Θάλασσα είναι ή πουλί
Κι αν τη ζητήσουνε τα χείλη σου
Πάλι θα μοιάζει μ’ απειλή

Πως μαστιγώνετ’ η ανάσα σου
Αέρας γδέρνει τη στιγμή
Τρυπάει το δέρμα μου το όχι σου
Κι είμαι πια στείρα εποχή

Τι σχήμα έχει μια συγγνώμη σου
Φεγγάρι μοιάζει η συλλαβή
Μια στάλα αλάτι στον ιδρώτα σου
Ή μια ατέλειωτη σιγή

Φωτίζετ’ όλο το στερέωμα
Ανάδυση και προσταγή
Κι όμως στο βύθισμα της σάρκας σου
Μόνο το αχ θα ακουστεί

Κάθε λέξη σου θα με γερνάει
Μα μια συγγνώμη σου θα με πετάει
Σ’ ένα δίχτυ μεταξιού κι αιθάλης
Σε μια ζωή μέσ’ το βυθό της άλλης

Το κορμί φτερούγα θα πετάξει
Η ψυχή βοή θα σε τρομάξει
Θα ‘μαι ‘γω και θα ‘μαι δίχως σώμα
Θα ‘σαι τριαντάφυλλο στο στόμα

Το χρόνο ψηλαφίζει η παλάμη
Οι ίνες του μυαλού μελαγχολούν
Φυτρώνει ένα τεράστιο αγκάθι
Τα λόγια, τα φωνήεντα ξεχνούν

Ορθώνεται η πόλη των αγγέλων
Ο έκπτωτος ζητάει αφορμές
Ασύμμετρα κωφάλαλα σημάδια
Σου δείχνουν την αγάπη που δε θες

Καμπύλες ερωμένες σε τραβάνε
Απ’ το σχισμένα ράσο της βοής
Φωνές που δεν αντέχεις αλυχτάνε
Συγγνώμη όλο ζητάνε να τους πεις

Η πόλη είναι σπήλαιο και τρόμος
Καμάρα στρογγυλή και δισταγμός
Πεζούλι που γλυστράει κι άδειος χρόνος
Και ‘συ ένας αδέξιος χειρισμός

Μα θέλω να σου πω, πόσο με νοιάζει
Το ναι, να πλησιάζουν οι στιγμές
Το συν μπροστά στη γνώμη να τρομάζει
Μα εγώ να γίνομαι αυτό που θες
Κι εγώ να γίνομαι αυτό που θες