Χρονοναύτης

Μάγοι λύγισαν το δρόμο, τ' άστρο είχε χαθεί,
στο ταξίδι σου στο χρόνο αλμυρό νησί.
Πήρες γεύση από χώμα, γεύση από νερό,
χαμογέλασες στον κόσμο ένα πρωινό,
πήρες γεύση από χώμα γεύση από νερό.

Στη Φαιστό ο ήλιος,
στην Κνωσσό το χρώμα,
άκου, οι Σειρήνες τραγουδούν.

Χνούδεψε το πρόσωπό σου στο μυαλό φυγή,
έλα εκεί που κέντρα γνώσης χάσκουν σαν πληγή.
Μια πληγή που στάζει αίμα κι έχεις προδοθεί,
νεκροζωντανή εικόνα, που έχεις ξεχαστεί,
μια πληγή που στάζει αίμα κι έχεις προδοθεί.

Στης ελπίδας το λιμάνι κάτι ναυαγεί,
είναι οι γλάροι λερωμένοι, θάλασσα νεκρή.
Πόλη που σε καταπίνει σαν παραδωθείς,
μια σοφία θα σε σπρώχνει να αντισταθείς.
Μια σοφία που ουρλιάζει να αντισταθείς
και στην πόλη που βουλιάζει, μην παραδωθείς.

Στη Φαιστό ο ήλιος,
στην Κνωσσό το χρώμα,
άκου, οι Σειρήνες τραγουδούν.

Έρωτας, θανάτου γνώση, ήρθε με φυγή,
το κορμί της, το κορμί σου κι έπειτα σιωπή.
Μια σιωπή που λευτερώνει τέλος και αρχή,
σε διάσταση που λιώνει, τώρα επιστροφή.
Σε διάσταση που λιώνει τέλος και αρχή,
μια σιγή που λευτερώνει, τώρα επιστροφή.