1. Αερικό

Η ζωή μου σαν νταλίκα
φορτωμένη μες στη νύχτα
τον καημό μου ταξιδεύει
και σε ψάχνει, σε γυρεύει.

Στο μυαλό μου πικραμένη,
λόγια αμίλητα, γραμμένα.
Φεύγει η νύχτα, ξημερώνει
κι η φυγή σου με σκοτώνει.

Μα εσύ είσαι αερικό,
σκοτωδύνη, ξωτικό,
τη σκιά σου ακολουθώ
κι όμως δε σε συναντώ.
Γιατί είσαι αερικό,
σκοτωδύνη, ξωτικό.

Τα όνειρά μου σαν τα πλοία
που τα πιάνει η τρικυμία
και βουλιάζω, δεν αντέχω,
σ' αγαπάω, μα δε σ' έχω.

Δε μ' αφήνουν οι ελπίδες
κι ας με δένουν μ' αλυσίδες.
Μες στο άγνωστο πλανιέσαι,
με ξεχνάς, μα δεν ξεχνιέσαι.

Μα εσύ είσαι αερικό,
σκοτωδύνη, ξωτικό,
τη σκιά σου ακολουθώ
κι όμως δε σε συναντώ.
Γιατί είσαι αερικό,
σκοτωδύνη, ξωτικό.