4. Μέγαρα

Κάθε μέρα που περνάει,
η ζωή δεν προχωράει
και τα όνειρα γυρεύουν δανεικά.
Η ανάσα μας τελειώνει,
οι καημοί γίναν βραχιόλι
κι όλο σφίγγουν στο λαιμό μας θηλειά.

Δεν έχει μέγαρο στα Μέγαρα,
ούτε γιορτές, ούτε χαρές, μόνο βροχή.
Δεν έχει μέγαρο στα Μέγαρα,
η σκόνη σκέπασε τα βλέφαρα
και κατεβαίνει σα φαρμάκι στην ψυχή.

Κάθε νύχτα που περνάει,
η αγάπη μας γερνάει
και τα χρόνια μας περνάνε βιαστικά.
Οι καρδιές γίνανε πέτρα,
τα παράπονά μου μέτρα,
πριν τα σβήσει η ζωή μηχανικά.

Δεν έχει μέγαρο στα Μέγαρα,
ούτε γιορτές, ούτε χαρές, μόνο βροχή.
Δεν έχει μέγαρο στα Μέγαρα,
η σκόνη σκέπασε τα βλέφαρα
και κατεβαίνει σα φαρμάκι στην ψυχή.