Φεντά

Μες στη νύχτα, μες στον κάμπο
προχωρούνε οι φενταΐ,
σταυρωτά τα φισεκλίκια,
περπατούνε και τρέμει η γη.

Πάρτε αδέρφια το παιδί μου,
πλάι σας να σκοτωθεί
κι απ' το θάνατο η πατρίδα
κάποτε ν' αναστηθεί.

Είσαι άντρας, έχεις μπράτσα
και στα στήθια μια βουή,
δε σε θέλω, να 'σαι γιος μου,
αν δε γίνεις φενταΐ.

Πάρτε αδέρφια το παιδί μου,
πλάι σας να σκοτωθεί
κι απ' το θάνατο η πατρίδα
κάποτε ν' αναστηθεί.