William George Allum

Εγνώρισα κάποια φορά σ' ένα καράβι ξένο,
έναν πολύ παράξενο Εγγλέζο θερμαστή,
όπου δε μίλαγε ποτέ κι ούτε ποτέ είχε φίλους
και μόνο πάντα εκάπνιζε μια πίπα σκαλιστή.

Όλοι έλεγαν μια θλιβερήν, πως είχε ιστορία
κι όσοι είχανε στο στόκολο με δαύτον εργαστεί.
Έλεγαν ότι κάποτες απ' το λαιμό ως τα νύχια,
είχε σε κάποιο μακρινό τόπο στιγματιστεί.

Είχε στα μπράτσα του σταυρούς, σπαθιά ζωγραφισμένα,
μια μπαλαρίνα στην κοιλιά που εχόρευε γυμνή
κι απά στο μέρος της καρδιάς στιγματισμένη είχε,
με στίγματα ανεξάλλειπτα μιαν άγρια καλλονή.

Κι έλεγαν, ότι τη γυναίκα αυτή είχε αγαπήσει,
μ' άγριαν αγάπη, ακράτητη, βαθειά κι αληθινή.
Κι αυτή πως τον απάτησε με κάποιον ναύτη αράπη,
γιατί ήτανε μια αναίσθητη γυναίκα και κοινή.

Τότε προσπάθησε αυτός να διώξει απ' το νου του,
την ξωτική που αγάπησε τόσο βαθειά ομορφιά
κι από κοντά του εξάλλειψεν, ό,τι δικό της είχε,
μα έμεινε όμως στης καρδιάς τη θέση η ζωγραφιά.

Πολλές φορές στα σκοτεινά τον είδανε τα βράδυα,
με βότανα το στήθος του να τρίβει θερμαστές.
Του κάκου, γνώριζεν αυτός, καθώς το ξέρουμε όλοι,
ότι του Ανάμ τα στίγματα δεν βγαίνουνε, ποτές.

Κάποια βραδιά ως περνούσαμε από το Bay of Bisky,
μ' ένα μικρό τον βρήκανε στα στήθια του σπαθί.
Ο πλοίαρχος είπε, θέλησε το στίγμα του να σβήσει
και διάταξε, στη θάλασσα την κρύα να κηδευτεί.