5. Του χωρισμού

Μην παντρευτείς τη μοναξιά,
μην πάρεις το σκοτάδι,
τραγούδα πάλι κάθε βράδυ
και φέρνε με κοντά.

Βάλε σημάδι εσπερινό,
τ' άστρο που μου 'χες δώσει,
το βλέμμα μου θα σ' ανταμώσει,
ψηλά στον ουρανό.

Τρίκλωνη μόνη σιδεριά,
δράκοι που φοβερίζουν,
αυτά μονάχα μας χωρίζουν,
ανάσα μου γλυκειά.

Όσα η αγάπη μας χωράει,
καλή μου μην αρνιέσαι,
την άνοιξη στον κήπο δέσε
και κοίταζε μακριά.